ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΑ

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων, 16/7/2006

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Σεβ. Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου
μὲ τίτλο «Ὀλομέτωπη ἐπίθεση»
 

κ. Διευθυντά,

διαβάζοντας σήμερα τὸ τεῦχος ὑπ’ ἀρ. 1642 τῆς ἐφημερίδος σας (12/5/2006), εἶδα ὡς κεντρικὸ ἄρθρο τὸ: «Κινδυνεύουν ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Ὀρθοδοξία μας, «Ἕλληνες, καιρὸς νὰ ξυπνήσουμε ἀπὸ τὸν λήθαργο»», τὸ ὁποῖο εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Σεβασμιωτάτου ποὺ ἀναφέρθηκα στὸν τίτλο αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς.

Ἄρχισα νὰ διαβάζω μετὰ χαρᾶς τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἀλλὰ εὐθὺς ἡ χαρὰ μεταβλήθηκε σὲ ἀπογοήτευση. Ὁ λόγος, ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος ἔμεινε ἐν πολλοῖς στὴν κοσμικὴ πλευρὰ τοῦ θέματος. Ἐπειδὴ ὅμως δὲν εἶναι γιὰ ὅλα ὑπεύθυνοι οἱ «ἀπ’ ἔξω» (αὐτοὶ τὴν δουλειά τους κάνουν), ἀλλὰ περισσότερο ὑπεύθυνοι εἶναι οἱ «ἀπὸ μέσα», θὰ ἤθελα λοιπὸν, νὰ «προσθέσω» στὰ ὅσα ἀναφέρθηκαν στὴν ἐν λόγῳ ἀνακοίνωση καὶ τὴν πνευματικὴ πλευρά. Ἀπὸ τὶ λοιπὸν ἐπιπλέον κινδυνεύει «νὰ ξεθεμελιωθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία μας» καὶ κατ’ ἐπέκταση ὁ Ἑλληνισμός μας;

α’. Ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: αὐτὴ καὶ ἂν εἶναι ὀλομέτωπη ἐπίθεση. Παραπέμπω στὸ διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο «Οἰκουμενισμός» (Θεσσαλονίκη, Σεπτ. 2004)[1]. Θὰ ἤθελα -ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ- πάλι νὰ παρακαλέσω τὴν σεπτὴ Ἱεραρχία μας, νὰ μᾶς βγάλουν ἐπιτέλους ἀπὸ τὴν συναγωγὴ τοῦ ΠΣΕ, αὐτὴν τὴν ὅντως συναγωγὴ τοῦ Σατανᾶ. «Ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, δυστυχῶς, μένει ἀπληροφόρητος», λέει ὁ Σεβασμιώτατος[2]. Ὄντως. Ἂς βοηθήσουν ὅμως στὴν πληροφόρηση καὶ οἱ ἅγιοι ἀρχιερεῖς «ἐπὶ τῶν ἀποφάσεων», μὲ τὸ νὰ ἐνημερώνουν τὸν λαὸ ἐγκαίρως γιὰ τὰ ὅποια «μυστικὰ» ἀνοίγματα μὲ τοὺς αἱρετικούς (Πάπα, ΠΣΕ Ἀθηνῶν, συμπροσευχὲς μετὰ αἱρετικῶν, κτλ.), καὶ ὄχι νὰ τὰ μαθαίνουμε «κατόπιν ἑορτῆς».

β’. Ἀπὸ τὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ κλῆρου: κληρικοὶ μακρὰν τῆς πνευματικῆς (ἐν Χριστῷ) ζωῆς, μὲ κοσμικὸ σχῆμα καὶ φρόνημα, ποὺ τελοῦν ἀκολουθίες μία στὶς τόσες, καὶ ὅταν τὶς τελοῦν, ἀρχίζουν στὶς 7 (στὶς 9 στὸ ἐξωτερικὸ) καὶ ἀγχώνουν τὸν Ἱεροψάλτη εἴτε νὰ βγάλει τὸν Ὄρθρο σὲ μιάμιση (μία) ὥρα καὶ τὴν Θεία Λειτουργία σὲ μία, εἴτε νὰ μὴν ἀρχίσει ἡ Θεία Λειτουργία ὅταν τελειώσει ὁ Ὄρθρος, ἀλλὰ ὁ Ὄρθρος νὰ «τελειώσει» (σημ. κοπεῖ) ὅταν ἀρχίσει ἡ Θεία Λειτουργία[3]. Κληρικοὶ ποὺ ὅταν τὸ κήρυγμά τους δὲν εἶναι «περὶ ἀνέμων καὶ ὑδάτων», γέμει «φιλολογικῆς θεολογίας» (σημ. θεολογία τῆς καρέκλας ἢ τοῦ γραφείου καὶ ὄχι τῆς ἄσκησης καὶ πνευματικῆς ζωῆς). Κληρικοὶ ποὺ νοιάζονται γιὰ ὁτιδήποτε ἄλλο (π.χ. αἱρετικούς, προτεσταντοποίηση τῆς Θείας Λατρείας), παρὰ γιὰ τὰ ἀπολωλότα πρόβατα (Ὀρθόδοξους ἔχοντας ἄγνοια τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς). Κληρικοί, «ἀκροαταὶ λόγου καὶ μὴ ποιηταί».

γ’. Ἀκατήχητος λαός: Οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες κατηχοῦσαν τὰ παιδιά τους κάθε βράδυ στὴν Ὀρθοδοξία, τοὺς μάθαιναν τροπάρια, βίους ἁγίων... τὰ σήκωναν πρωΐ-πρωῒ («ὄρθρου βαθέος») νὰ πᾶνε μαζί τους ἐκκλησία χρησιμοποιώντας φράσεις ὅπως «‘παῖδας εὐαγεῖς’ σηκωθεῖτε»! Ποιοὶ γονεῖς τὴν σήμερον ἀνατρέφουν Ὀρθόδοξα τὰ παιδιά τους; Ἂς ποῦμε δὲν τὸ ξέρουν ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ χρέος τους λόγῳ τοῦ «πνεύματος» τῆς σημερινῆς ἐποχῆς. Ποὺ εἶναι οἱ Κληρικοὶ νὰ τοὺς τὸ γνωρίσουν; Μὰ δὲν ἔρχονται ἐκκλησία, ποὺ νὰ τοὺς βροῦμε νὰ τοὺς τὸ γνωρίσουμε, θὰ μᾶς ποῦν οἱ ἐν λόγῳ Κληρικοί. Νὰ τοὺς τὸ γνωρίσετε ὅταν ἔρχονται νὰ παντρευτοῦν, ὅταν ἔρχονται νὰ βαπτίσουν τὰ παιδιά τους (ποὺ καταντήσατε τὶς ἀκολουθίες κοσμικὲς δεξιώσεις).

Αὐτὰ ἐν συντομίᾳ.

Μετᾶ τιμῆς,
Παναγιώτης Δ. Παπαδημητρίου