Ὅτι οἱ Λατίνοι, οἱ Λουθηρανοί, οἱ Ἀγγλικανοί,
καὶ πᾶσης λογῆς Αἱρετικοί,
οὔτε εἶναι, οὔτε λέγονται Χριστιανοί

Η ΒΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

τοῦ Παναγιώτη Δ. Παπαδημητρίου

Κάποιοι, μὲ τὴν ἀνάγνωση τοῦ τίτλου ἴσως ποῦν: τὶ μᾶς λὲς τώρα; Ἐδὼ στὸ Δημοτικὸ μάθαμε γιὰ λαοὺς «Χριστιανοὺς Καθολικοὺς» (Λατίνους), «Χριστιανοὺς Διαμαρτυρόμενους» («Προτεστάντες», Λουθηρανούς), κτλ., καὶ σὺ μᾶς λὲς ὅτι δὲν εἶναι Χριστιανοί; Θὰ ἀπαντήσω ὅτι στὴν Α’ Τάξη τοῦ Λυκείου εἴχα ἕναν «Ἐξελιγμένο» ποὺ μὲ δίδαξε βάσει τοῦ σχολικοῦ βιβλίου τὸ δόγμα τῶν ἀθέων, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπὸ τὸν πίθηκο! Δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι ὅ,τι μαθαίνουμε στὸ σχολεῖο, εἶναι καὶ σωστὸ ἢ ἀληθές (ἀφοῦ μέχρι καὶ ἀθέους Ὑπουργοὺς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων εἴχαμε)! Καὶ δὲν πιστεύω κανεὶς Ὀρθόδοξος νὰ εἶναι τόσο ἀφελῆς.

Ἴσως ἄλλοι ποῦν: μὰ ὅλος ὁ πολιτισμένος κόσμος, ἀκόμη καὶ Ἐπίσκοποί μας, τοὺς λένε Χριστιανούς, ἐμεῖς δὲν θὰ τοὺς ποῦμε Χριστιανούς; Θὰ ἀπαντήσουμε, ὅτι ὁ πολιτισμένος κόσμος λέει τοὺς Σκοπιανοὺς Μακεδόνες. Μακεδόνες θὰ τοὺς ποῦμε καὶ ἐμεῖς;

Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν εἴμαστε πρόβατα τῆς Νέας Ἐποχῆς τῶν Ἑβραιομασώνων καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ νοῶν νοείτω.

Ἂς δοῦμε ὅμως τὸ ἄρθρο:

Ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ[1], τὴν ὁποῖαν ἀσπάζονται Ἀρχιερεῖς τῆς (Ὀρθόδοξης) Ἐκκλησίας (ἀλλιῶς δὲν θὰ ἤμασταν μέλη τοῦ παμμίαρου Π.Σ.Ε.), προκειμένου νὰ διευκολύνει τὴν «ἔνωση» τῶν Αἱρετικῶν συναγωγῶν (τῶν αὐτο-ονομαζομένων «Προτεσταντῶν», τῶν αὐτο-ονομαζομένων «Καθολικῶν», κτλ.) μεταξύ των, ἀλλὰ προπαντὸς μετὰ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς (δηλ. τῆς Ὀρθόδοξης) Ἐκκλησίας, ἄλλαξε τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία ποὺ εἴχαν θεσπίσει οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας[2]. Στὴν κοινὴ διάλεκτο, οἱ Οἰκουμενιστὲς «θεολόγοι» καὶ Ἀρχιερεῖς μας γκρεμίσανε τὸ μαντρὶ, ὥστε (ὡς νομίζουν) πρόβατα καὶ λύκοι νὰ συνυπάρχουν!

Συγκεκριμένα, γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς Ὀρθόδοξης (Πατερικῆς) ὀρολογίας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές (ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἀδέρφια τους τοὺς Μασόνους), ὥστε δυστυχῶς σήμερα οἱ (Ὀρθόδοξοι) Χριστιανοὶ νὰ χρησιμοποιοῦν κατὰ κόρον τὴν ξενόφερτη (ἐκ τῆς Δύσεως) αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς:

• παλιὰ μιλούσαμε γιὰ (Ὀρθόδοξους) Χριστιανούς καὶ (Ἑτερόδοξους) Αἱρετικούς, τώρα οἱ Οἰκουμενιστὲς λένε καὶ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δὲ Χριστιανούς.
• παλιὰ μιλούσαμε γιὰ Ὀρθοδοξία καὶ γιὰ Αἵρεση, τώρα οἱ Οἰκουμενιστὲς ὀμιλοῦν γιὰ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ ὀμολογία, καὶ γιὰ «μὴ Ὀρθόδοξη ἀλλὰ πάντως Χριστιανικὴ ὀμολογία»[3].

Ἐμεῖς νὰ δοῦμε τὶ μᾶς λένε οἱ Πατέρες[4]:

Ὁ Ὅσιος Ἀντίοχος ὁ Πανδέκτης[5], λέει:

«Πάσαι αἱρέσεις ἐπ’ ὀνόματι ἀνθρώπου ὀνομαζόμεναι, οἷον Ἀρειανοί, Νεστοριανοί, Σεβηριανοί, καὶ ἄλλαι ὁμοίως, τοῦ διαβόλου εἰσὶν αἱρέσεις. Ἡ γὰρ καθολικὴ (Ὀρθόδοξος) Ἐκκλησία οὐκέτι κέκληται ὄνομα ἀνθρώπου, ἀλλὰ πάντες ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Χριστιανοὶ ὀνομαζόμεθα» (ΡG 89,1844D)[6].

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, λέει:

«Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ τὸ τῆς τῶν δογμάτων ὀρθότητος καὶ πολιτείαν ὑγιαίνουσαν ἀπαιτεῖ» (PG 59,164)[7].

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς λέει:

«ἡ τῶν Χριστιανῶν ἀπλανὴς θρησκεία»[8].

Ὁ Ἅγιος Ταράσιος, λέει (Πηδάλιον, σ. 588):

«Τὸ ἐπὶ δόγμασιν εἴτε μικροῖς, εἴτε μεγάλοις ἁμαρτάνειν, ταὐτόν ἐστι· ἐξ ἀμφοτέρων γὰρ ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ ἀθετεῖται».

Ὁ Μέγας Φώτιος, λέει (Πηδάλιον, σ. 588):

«Διαφέρουσι δὲ οἱ αἱρετικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, καθ’ ὅτι οἱ μὲν αἱρετικοὶ δὲν φρονοῦσιν ὀρθῶς τὰ τῶν Χριστιανῶν, οἱ δὲ ἄπιστοι τελείως δὲν δέχονται τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν».

Ὁ Α’ Κανὼν τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, λέει:

«[...]. Αἱρέσεις μὲν, τοὺς παντελῶς ἀπεῤῥηγμένους καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν πίστην ἀπηλλοτριωμένους. [...]».

Ὁ Β’ Κανὼν τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, λέει:

«...διατάξεις, αἷς τισι πάλαι ὑπὸ τῶν ἑτεροδόξων ἐπὶ λύμη τῆς Ἐκκλησίας νόθα τινὰ καὶ ξένα τῆς εὐσεβείας παρενετέθησαν, τὸ εὐπρεπὲς κάλλος τῶν Θείων δογμάτων ἡμῖν ἀμαυρώσαντα, τὴν τῶν τοιούτων διατάξεων προσφόρως ἀποβολὴν πεποιήμεθα πρὸς τὴν τοῦ χριστιανικωτάτου ποιμνίου οἰκοδομὴν καὶ ἀσφάλειαν, οὐδαμῶς ἐγκρίνοντες τὰ τῆς αἱρετικῆς ψευδολογίας κυήματα, καὶ τῇ γνησίῳ τῶν Ἀποστόλων καὶ ὁλοκλήρῳ διδαχῇ παρενείροντες. [...]».

Ὁ ΛΑ’ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ τοπικῆς Συνόδου, λέει:

«Ὅτι οὐ δεῖ πρὸς πάντας αἱρετικοὺς ἐπιγαμίας ποιεῖν, ἢ διδόναι υἱοὺς ἢ θυγατέρας, ἀλλὰ μᾶλλον λαμβάνειν, εἴγε ἐπαγγέλλοιντο Χριστιανοὶ γίνεσθαι».

Ὁ ΛΔ’ Κανὼν τῆς ἐν Λαοδικείᾳ τοπικῆς Συνόδου, λέει:

«Ὅτι οὐ δεῖ πάντα Χριστιανὸν ἐγκαταλείπειν Μάρτυρας Χριστοῦ, καὶ ἀπιέναι πρὸς τοὺς ψευδομάρτυρας, τοῦτ’ ἔστιν αἱρετικῶν, ἢ αὐτοὺς πρὸς τοὺς προειρημένους, αἱρετικοὺς γινομένους· οὗτοι γὰρ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ τυγχάνουσιν. Ἔστωσαν οὖν ἀνάθεμα οἱ ἀπερχόμενοι πρὸς αὐτούς».

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος στὴν ἐρμηνεία τοῦ Α’ Κανόνος τοῦ Μ. Βασιλείου, λέει:

«Αἱρετικοὶ δὲ ὀνομάζονται ἐκεῖνοι, τῶν ὁποίων ἡ διαφορὰ παρευθύς καὶ ἀμέσως εἶναι περὶ τῆς εἰς Θεὸν πίστεως, ἢτοι οἱ κατὰ τὴν πίστιν καὶ τὰ δόγματα χωρισμένοι ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ παντελῶς ἀπομεμακρυσμένοι».

Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός, ὁ τῆς Ὀρθοδοξίας μονομάχος καὶ ὑπέρμαχος φύλαξ[9], λέει[10]:

«Οὐ μόνον εἰσὶν οἱ Λατῖνοι σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί· καὶ τοῦτο παρεσιώπησέν το ἡ ἐκκλησία ἡμῶν, διὰ τό, τὸ γένος εἶναι ἐκείνων πολὺ καὶ ἰσχυρότερον ἡμῶν. ἡμεῖς δὲ οὐ δι’ ἄλλο τι ἐσχίσθημεν αὐτῶν, εἰ μὴ ὅτι εἰσὶν αἱρετικοί».

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος, λέει γιὰ τοὺς Λατίνους (Πηδάλιον σ. 55):

«...ὡς αἱρετικοὺς τοὺς βδελυττόμεθα, ὅ,τι λογῆς δηλαδὴ καὶ τοὺς Ἀρειανοὺς, ἢ Σαβελλιανοὺς, ἢ πνευματομάχους Μακεδονιανοὺς. Μὰ ἀνίσως τινὰς ἀγαπᾷ νὰ καταλάβῃ καὶ ἀπὸ βιβλία τὰς αἱρέσεις των, αὐτὰς θέλει τὰς εὕρει ὅλας μὲν, εἰς τὰ βιβλία τοῦ ἁγιωτάτου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κυρίου Δοσιθέου τοῦ παπομάστιγος, μὲ τὰς σοφωτάτας ἀναιρέσεις των. Πλὴν ἱκανὴν εἴδησιν ἠμπορεῖ νὰ λάβῃ καὶ ἀπὸ τὸ βιβλιάριον τοῦ σοφοῦ Μηνιάτου, τὸ ἐπιγραφόμενον Πέτρα σκανδάλου· ἀρκοῦσι δὲ ὅσα περὶ αὐτῶν ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Ἐφέσου ἐν τῇ Φλωρεντίᾳ (συνελεύσει κε᾿.) παῤῥησίᾳ εἶπεν οὕτως· «ἡμεῖς δι’ οὐδὲν ἄλλο ἀπεσχίσθημεν τῶν Λατίνων, ἀλλ’ ἢ ὅτι εἰσὶν, οὐ μόνον σχισματικοὶ, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί»».

Μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρας νὰ δοῦμε τὶ ἔλεγαν καὶ οἱ Πολιτικοὶ Νόμοι (πρὸ τῆς «δουλείας» τῶν Μπαβαρέζων καὶ Μασώνων):

«Αἱρετικός ἐστι, καὶ τοῖς τῶν αἱρετικῶν ὑπόκειται νόμοις ὁ μικρὸν γοῦν τι τῆς ὀρθῆς πίστεως παρεκκλίνων» (Πηδάλιον σ. 588).

*  *  *

Συνεπῶς βάσει τῶν Κανόνων καὶ τῶν Πατέρων, καθαρὰ φαίνεται ὅτι:

·        Χριστιανὸς εἶναι αὐτὸς ποῦ ἔχει τὴν ὀρθότητα τῶν δογμάτων (Ὀρθοδοξία).

·        Οἱ Χριστιανοὶ λέγονται καὶ Ὀρθόδοξοι ἐπειδὴ (ἐξ ὀρισμοῦ) ἔχουν τὴν ὀρθότητα τῶν δογμάτων.

·        Τὸ ἀντίθετο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ὁ Αἱρετικός ἢ ἰσοδύναμα Ἑτερόδοξος (καὶ ὁ Αἱρετικὸς τυγχάνει ἀλλότριος τοῦ Θεοῦ).

·        Τὸ ἀντίθετο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Αἵρεσις ἢ ἰσοδύναμα Ἑτεροδοξία.

·        Ὅσο ὑπάρχουν «διάβολοι ἅγιοι», ἄλλο τόσο ὑπάρχουν «αἱρετικοὶ Χριστιανοί». Ἢ Αἱρετικοὶ (Ἑτερόδοξοι) θὰ εἶναι, ἢ Χριστιανοί (Ὀρθόδοξοι)· καὶ τὰ δύο μαζὶ δὲν γίνεται.

·        Ὁ Οἰκουμενιστικὸς ὅρος «μὴ Ὀρθόδοξος ἀλλὰ πάντως Χριστιανός» εἶναι διαβολικὴ ἀπάτη, καθότι σύμφωνα μὲ τὰ ἀνωτέρω, πᾶς μὴ Ὀρθόδοξος, Αἱρετικὸς καὶ πάντως ὄχι Χριστιανός!

• Οἱ Λατίνοι ἢ Παπικοί, οἱ ὀνομάζοντες ἑαυτοὺς (καὶ γνωστοὶ ὡς) «Καθολικοί», οἱ Λουθηρανοὶ, οἱ ὀνομάζοντες ἑαυτοὺς (καὶ γνωστοὶ ὡς) «Προτεστάντες», κτλ., δὲν εἶναι Χριστιανοί, ἀλλὰ Αἱρετικοί, καθότι ΔΕΝ ἔχουν ὀρθὰ δόγματα. Δὲν φρονοῦσιν (δηλαδή) ὀρθῶς τὰ τῶν Χριστιανῶν (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὰ λόγια τοῦ Μεγάλου Φωτίου).

Ἂν ἦσαν Χριστιανοί, θὰ εἴχαν ὀρθὰ δόγματα
καὶ θὰ λέγονταν Ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ ἄπαγε τῆς βλασφημίας!

*  *  *

Παρακάτω παραθέτουμε λίγα (γιὰ νὰ μὴν μακρύνουμε) δείγματα αἱρετικῆς Οἰκουμενιστικῆς ὀρολογίας, καὶ πάντως ἀντι-Κανονικῆς καὶ φυσικὰ ἀντι-Πατερικῆς ὀρολογίας (εὐχόμαστε οἱ χρησιμοποιῶντες αὐτὴν τὴν ὀρολογία Ἕλληνες, νὰ τὴν χρησιμοποιοῦσαν μέχρι τοῦ παρόντος, μόνο λόγῳ ἀγνοίας τῆς Ὀρθόδοξης (Κανονικῆς καὶ Πατερικῆς) ὀρολογίας):

·        Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπὶ τῶν «Διορθόδοξων καὶ Διαχριστιανικῶν Σχέσεων». Προφανὲς εἶναι ὅτι ὁ τοιοῦτος τίτλος εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν Αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία, κατὰ τὴν ὁποῖα οἱ Αἱρετικοὶ εἶναι Χριστιανοί (στὸ «Διαχριστιανικῶν» δηλ. κρύβουν τὸ «μετὰ Αἱρετικῶν»)! Συνεπῶς, κατὰ κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία (ποὺ ἐκθέσαμε παραπάνω), ὁ κανονικὸς τίτλος αὐτῆς τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι «Σχέσεων μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ μετὰ τῶν Αἱρετικῶν». Ὅμως ἤδη ἔχουμε Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων! Συνεπῶς ἀποροῦμε, μὴ ἔχοντας τὶ νὰ ποῦμε! Δύο Συνοδικὲς Ἐπιτροπὲς ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα!

Ἡ εἰδοποιὸς ὅμως διαφορὰ εἶναι ὅτι ἡ μία Ἐπιτροπὴ
ἀνοίγει τὴν πόρτα στὶς Αἱρέσεις, καὶ ἡ ἄλλη τὴν κλείνει,
καὶ ἔτσι βρισκόμαστε συνεχῶς σὲ δουλειά μὲ τοὺς Αἱρετικούς!

            Ἀλήθεια, ποιὸς νὰ ἴδρυσε αὐτὴν τὴν Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὶς ...«Διαχριστιανικές» σχέσεις;

Πέραν τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς, νὰ ἀναφέρουμε ὅτι στὴν ἱστοσελίδα www.ecclesia.gr[11], ὑπάρχει εἰδικὴ «σύνδεση» καλουμένη «Διαχριστιανικὲς σχέσεις», στὴν ὁποῖαν φιλοξενεῖται, μεταξὺ ἄλλων, ἄρθρο τοῦ Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου: «Οἱ διαχριστιανικὲς σχέσεις», κτλ. ...

·        Διαβάζουμε συχνὰ φράσεις σὰν: «... τὰς Χριστιανικὰς ἀλλὰ καὶ τὰς αἱρετικὰς Χριστιανικὰς Ἐκκλησίας». Ὅπως ἀποδείξαμε παραπάνω (βάσει τῆς Ὀρθόδοξης ὀρολογίας) τὸ ἀντίθετο τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ὁ αἱρετικός, καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχουν αἱρετικοὶ Χριστιανοί. Ἢ Αἱρετικοὶ (Ἑτερόδοξοι) θὰ εἶναι, ἢ Χριστιανοί (Ὀρθόδοξοι), καὶ τὰ δύο μαζί δὲν γίνεται·

Πᾶς μὴ Ὀρθόδοξος, Αἱρετικὸς καὶ πάντως ὄχι Χριστιανός!

·        Ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση Συνεδρίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ θέμα «Ἀξίες καὶ ἀρχὲς γιὰ τὴν οἰκοδόμηση τῆς Εὐρώπης»[12] ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ 4-6 Μαΐου 2003 διαβάζουμε μεταξὺ ἄλλων: «Οι χριστιανικές Εκκλησίες της Ευρώπης έχουν από κοινού συνείδηση του γεγονότος...». Γιὰ ποιὲς χριστιανικὲς ἐκκλησίες μιλᾶνε οἱ κ.κ. Σύνεδροι τοῦ Συνεδρίου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος; Ἦταν ποτὲ Χριστιανικὴ ἡ (δυτικὴ) Εὐρώπη τὴν τελευταία περίπου χιλιετία; Δυστυχῶς ἔχει παρεισφρήσει ἡ ξενόφερτη Αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία γιὰ τὰ καλὰ στὰ τῆς Ἐκκλησίας· τοὺς Αἱρετικοὺς ἤτοι Ἑτεροδόξους τοὺς «βαφτίσανε στὰ λόγια» Χριστιανούς (νὰ τὸ ἔπρατταν αὐτὸ οἱ Μασώνοι, οἱ Νεο-εποχίτες, οἱ Ἀνθέλληνες, τὸ καταλαβαίνω, ἀλλὰ νὰ τὸ πράττουν οἱ τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἀπὸ τὰ ἄγραφα)!

·        Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (μάλλον οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ ὄχι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι) προσκάλεσε τοὺς Αἱρετικοὺς Μισσιονάριους νὰ κάνουν τὸ Συνέδριό τους τὸν Μάη τοῦ 2005 στὴν Ἀθήνα[13], γιὰ νὰ σκεφθοῦμε (μάλλον νὰ σκεφτοῦν) ἀπὸ κοινοῦ τὸ μέλλον τῆς «Χριστιανικῆς» μαρτυρίας (!), ὅπως λένε οἱ Μισσιονάριοι (δὲς τὸ ἄρθρο μας: «Τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τοῦ Ἑωσφόρου (Π.Σ.Ε.) καὶ τὸ «Προτεσταντικὸ» Συνέδριο τῆς Ἀθῆνας τὸν Μάϊο 2005»).

Ἄκουσον, ἄκουσον Ὀρθόδοξε ἀναγνώστη!

Θὰ ἔρθουν οἱ Μισσιονάριοι νὰ μᾶς καταθέσουν τὴν αἱρετικὴ  μαρτυρία τους (τὴν ὁποῖαν ὀνόμασαν «χριστιανικὴ μαρτυρία»), καὶ μάλιστα μὲ πρόσκληση ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας μας! Καὶ μετά, ἡ ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ θὰ τρέχει καὶ δὲν θὰ φθάνει νὰ φράξει τὰ στόματα τῶν Αἱρετικῶν[14], καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ λιγότερο:

Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι θὰ χαθοῦν Ὀρθόδοξοι!

Ποὺ εἶστε Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας,
 καθαιρέται τῶν Αἱρετικῶν, καὶ πρόμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας,
νὰ δεῖτε τὸ κατάντημά μας!

*  *  *

Θεοτόκε Παντάνασσα, τῶν Ὀρθοδόξων τὸ καύχημα, αἱρετικῶν τὰ φρυάγματα, καὶ τὰ πρόσωπα καταίσχυνον, τῶν μὴ προσκυνούντων, μηδὲ τιμώντων Πάναγνε, τὴν σεβάσμιον Εἰκόνα Σου.[15]

Τὸ Θεοτόκον Σε κηρύττειν Ἄχραντον, πάσης αἱρέσεως, ἀποτροπὴν φέρει· σάρκα γὰρ γενόμενον, ἀναλλοιώτως ἔτεκες, τὸν ἐπέκεινα πάσης, Θεογεννῆτορ τῆς κτίσεως, Λόγον τοῦ Θεοῦ τὸν ἀΐδιον.[16]

*  *  *

Ὅλη ἡ Ὀρθοδοξία μας, εἶναι κυρίως βασισμένη στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ στὰ γραπτὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι ἐρμήνευσαν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ πάταξαν τὶς Αἱρέσεις. Ὅλες οἱ Αἱρέσεις ποὺ ἀντιμετώπισε ἡ Ἐκκλησία μας, πατάχθηκαν ἀπὸ αὐτοὺς μόνο μὲ τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία. Ἀνάγκη λοιπὸν εἶναι νὰ γυρίσουμε στὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία τῶν Πατέρων μας καὶ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καὶ νὰ προσπαθοῦμε νὰ μὴν παρασυρόμαστε ἀπὸ τὴν ξενόφερτη (ἐκ τῆς Δύσεως) Αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἐὰν θέλουμε νὰ μείνουμε Ὀρθόδοξοι, καὶ νὰ λάμψει ἡ Ὀρθοδοξία!

Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος δρόμος! Τὶς αἱρέσεις δὲν τὶς νικᾶς ἂν «πολεμᾶς» μὲ τὶς ὀρολογίες τῶν Αἱρετικῶν (ἂν εἶναι δυνατόν!), ἀλλὰ ὅταν πολεμᾶς μὲ τὶς ὀρολογίες καὶ τὰ λόγια τῶν Πατέρων, οἱ ὁποίοι τὶς ἐπολέμησαν πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς καὶ γιὰ ἐμᾶς!

Γιὰ παράδειγμα σοῦ ξανα-ἀναφέρω, αὐτὸ ποῦ μοὺ ἀπάντησε «ὑψηλόβαθμος» Οἰκουμενιστὴς γιὰ τοὺς αὐτο-ονομαζόμενους «Προτεστάντες»: Ὅτι δηλαδὴ εἶναι «μὴ Ὀρθόδοξοι ἀλλὰ πάντως Χριστιανοί». Τὸ ὅτι εἶναι διαβολικὴ ἀπάτη ἡ φράση, δὲν τὸ ἐννοεῖς μὲ τὴν γλῶσσα τοῦ δρόμου (τὴν ὁποίαν ἐσχάτως βάλθηκαν νὰ εἰσάγουν στὴν Ἐκκλησία). Ἂν ὅμως χρησιμοποιήσεις τὴν Ὀρθόδοξη (Πατερικὴ) ὀρολογία, τότε πιάνεις τὴν ἀπάτη ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ ἀπαντᾶς στὸν Οἰκουμενιστή:

«Πᾶς μὴ Ὀρθόδοξος, Αἱρετικὸς καὶ πάντως ὄχι Χριστιανὸς!»[17].

Γιὰ αὐτὸ ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων (μᾶλλον τῶν μηνῶν) βλέπουμε ὅτι παλεύουν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν γλώσσα μας. Νὰ εἰσαγάγουν (καὶ εἰσήγαγον) στὴν ἐκκλησία τὴν γλώσσα τοῦ δρόμου. Ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ προσπαθοῦν (μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια) νὰ πείσουν τὸν λαό ὅτι δὲν καταλαβαίνει τὸ Εὐαγγέλιο στὴν γλώσσα ποὺ γράφτηκε! Λένε ἐπίσης στὸν λαὸ νὰ διαβάζει τὶς μεταφράσεις τῶν Πατέρων, ἐπειδή, τάχα μου, δὲν τοὺς καταλαβαίνει στὸ πρωτότυπο (ὅμως στὶς μεταφράσεις κρύβονται οἱ αἱρέσεις)!

Ὁ σκοπὸς εἶναι προφανής:

Νὰ ξεχάσουμε τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία,

καὶ νὰ μὴν τὴν καταλαβαίνει πλέον κανείς,

ὥστε οἱ Αἱρέσεις καὶ ὁ Ἀντίχριστος νὰ ἀλωνίζουν.

*  *  *

Ἐμεῖς ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι νέοι διαβάζουμε τὰ Ἱερὰ Κείμενα στὸ πρωτότυπο μετὰ Προσευχῆς («Κύριε ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με»), καὶ ἂν δὲν καταλαβαίνουμε μιὰ λέξη τρέχουμε στὸ Λεξικὸ καὶ στὴν γραμματικὴ τῆς Α’ Λυκείου, καὶ ἂν ἀκόμη δὲν τὴν καταλάβουμε, κοιτᾶμε κριτικὰ τὴν ἐρμηνεία-μετάφραση στὴν δίπλα σελίδα (καὶ ἂν χρειαστεῖ ρωτᾶμε καὶ τὸν Γέροντα Πνευματικό μας). Μετὰ ἀπὸ τέτοιο διάβασμα 3-4 μηνῶν ὅλα τὰ Ἱερὰ κείμενα εἶναι κατανοητὰ κατὰ 99.5%, καὶ δὲν ἔχουμε ἀνάγκη τὸ σερβίρισμα τῆς μετάφρασης! Εὐχαριστοῦμε, δὲν θὰ πάρουμε! Ἐδὼ μάθαμε τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα καὶ τὴν ὀρολογία τῆς ἐπιστήμης μας ὁ καθένας μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, καὶ δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ μάθουμε τὴν κατὰ πολὺ ἀπλούστερη γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τῶν Πατέρων μας, ἐφόσον παρακαλοῦμε γιὰ αὐτὸ τὸν Κύριον;

*  *  *

Συνεπῶς ὅπως «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις», ἔτσι πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία, καὶ ὄχι τὴν Αἱρετική. Ἐλπίζουμε καὶ εὐχόμαστε, ἀπὸ τὰ διάφορα σχολεία, τὶς Ἐκκλησιαστικὲς Σχολές, τὶς Θεολογικὲς Σχολές, τὰ Ὀρθόδοξα Ἔντυπα, μέχρι τὸν Πιστὸ Λαό, τοὺς Μοναχούς, τοὺς Ἱερεῖς, καὶ τοὺς Μητροπολῖτες, νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ Ὀρθόδοξη (Κανονικὴ) καὶ φυσικὰ Πατερικὴ ὀρολογία, καὶ ὄχι ἡ ξενόφερτη (ἐκ τῆς Δύσεως) αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Ἔτσι, θὰ ξεχωρίσουν οἱ λύκοι ἀπὸ τὰ πρόβατα, ἤτοι οἱ Αἱρεσιάρχες Οἰκουμενιστὲς ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους· ἔτσι (ἐφόσον δηλαδὴ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χρησιμοποιοῦμε τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία) οἱ Οἱκουμενιστὲς καὶ οἱ πᾶσης λογῆς Αἱρετικοὶ θὰ ξεχωρίσουν, ὅπως ξεχωρίζουν οἱ μύγες ποὺ ἔπεσαν πάνω στὸ γιαούρτι, διότι ἀληθῶς:

Ἡ ξενόφερτη αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία εἶναι
ἡ βάσις καὶ ἡ τροφὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (!)

ἐκ τοῦ ὁποῖου νὰ μᾶς ἀπαγγιστρώσει ὁ Κύριος καὶ Θεὸς καὶ Σωτῆρας ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἀμήν.

17/1/2005