Ο ιατρός Στόϊαν Άδάσεβιτς είναι μοναδικός γυναικολόγος εις την Σερβίαν, ο οποίος δημοσίως ώμολόγησεν ότι η εκτρωσις είναι φόνος, δια τον όποιον ευθύνονται τόσον ο ιατρός, όσον και η μητέρα. Μόλις έκυκλοφόρησε (σερβιστί) το βιβλίον του «Η άγιότης της ζωής», το οποίον είναι μία συλλογή των άρθρων του περί της ενδομητρίου παιδοκτονίας.

Η συνέντευξίς του δημοσιευθείσα εις την «Όρθοδοξίαν» (περιοδικόν της Σερβικης Εκκλησίας), συγκλονίζει τόσον με την είλικρίνειάν της, όσον και με το περιεχόμενόν της. Το πλέον άρμόζον όνομα αυτής της συνεντεύξεως θα ήτο —μία δημοσία έξομολόγησις και η μετάνοια! Παραθέτομεν εν μέρος αυτής της πολυτίμου μαρτυρίας:

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Είμαι ιατρός, γνωρίζω τάς πράξεις μου, είμαι ένοχος δι' όλας τάς φρικαλεότητας πού έκανα εργαζόμενος ως γυναικολόγος και είμαι υποχρεωμένος να μαρτυρήσω, να αφυπνίσω, να προειδοποιήσω ότι η διακοπή της εγκυμοσύνης ουσιαστικώς είναι φόνος του άγεννήτου ανυπεράσπιστου παιδιού. Εις τάς οριζομένας υποχρεώσεις της εργασίας μου ήσαν και αι νόμιμοι αμβλώσεις. Τότε δεν έγνώριζα ότι πράττω φόνον, τώρα, όμως, υποστηρίζω και γνωρίζω ότι η αμαρτία μου ενώπιον του Θεού είναι μεγάλη. Εις το Πανεπιστήμιον έδιδάχθην ότι το παίδι είναι ζωντανόν, μόλις γεννηθή με το πρώτον του κλάμα. Προ του κλάματος υπάρχει μόνον ως εν των οργάνων της μητέρας του: ως εις οδούς, ως εις νεφρός, ως η σκωληκοειδής άπόφυσις.

Έκανα από 48.000 έως 62.000 εκτρώσεις! Τούτο είναι ως να έχω εξαφανίσει μίαν όλόκληρον πόλιν. Το Βελιγράδιον έχει τόσα νοσοκομεία και αρκετάς Ιδιωτικάς κλινικάς, ένθα γίνονται αι εκτρώσεις! Εις τα τέλη της δεκαετίας του '80 ενεφανίσθη το υπερηχογράφημα με την διαγνωστικήν του δυνατότητα και μου έφερε πολλάς εκπλήξεις. Είδα το έμβρυον, τους κτύπους της καρδιάς του, τάς κινήσεις, το άνοιγμα του στόματος του· εις τα μεγαλύτερα έμβρυα παρετήρησα το «πιπίλισμα» του άντίχειρος· το έμβρυον εσκέπτετο και ησθάνετο, διότι αντέδρα εις τους βαθείς διαπεραστικούς ήχους επιταχύνον τας κινήσεις του. Και ύστερα από 4-5 λεπτά, όσον διαρκεί η άμβλωσις, το έμβρυον τούτο, αυτό το ίδιον άνθρώπινον όν, κείται τεμαχισμένον μεταξύ των εργαλείων εις το τραπέζι.

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Αυτό πού θα σας διηγηθώ τώρα, είναι όχληρόν και πάρα πολύ έπίπονον, αλλά δεν είναι δυνατόν να ώραιοποιούμεν κάτι, το οποίον άφ' εαυτού είναι φρικτόν. Προς θλίψιν και δυστυχίαν μου το 1988 έκανα την άμβλωσιν εις μίαν προχωρημένην εγκυμοσύνην των 4,5 μηνών. Κατά την διάρκειαν αυτής της έγχειρήσεως, της οποίας τάς λεπτομέρειας δεν ημπορώ να περιγράψω άνευ ταραχής, φρικιών άνεκάλυψα τον φονέα εντός μου. Μία έγχείρησις, η οποία έπρεπε να είναι μία πράξις ρουτίνας, μετετράπη εις ένα πραγματικόν έφιάλτην. Με την πρώτην κίνησιν του θλάστου έβγαλα το χεράκι και το έρριξα επάνω εις το τραπέζι των εργαλείων. Ιδού — το νεύρον του χεριού έπεσεν εις την άκρην της κομπρέσσας βρεγμένης με το ιώδιον. Το ιώδιον ερέθισε το νεύρον και το μικρούλικον χεράκι άρχισε να συσπάται. Με την επόμενην κίνησιν έβγαλα το πόδι. Και συνέβη το ιδιον — τώρα έτρεμε και εσυσπάτο το πόδι. Κάτι όμοιον δεν μου είχε συμβή ποτέ πριν. Ύστερον προσεπάθησα με τον θλάστην να συλλάβω και την καρδίαν, η οποία ακόμη εκτύπα και υπό τον θλάστην έκανε σπασμούς ολοέν και άργότερον... και άργότερον και επί τέλους έπαυσε.

Τότε εσυνειδητοποίησα ότι έπραξα φόνον, ότι έθανάτωσα τον άνθρωπον. Η γυναίκα αιμορραγεί πολύ, η ζωή της έκινδύνευε. Προσηυχήθην: «Κύριε, βοήθησε με να σώσω αυτήν την γυναίκα και τιμώρησε εμένα!». Έκτοτε ποτέ μου δεν επανέλαβα όμοίαν πράξιν. Έτυχε η νέα μου γνώσις να συμπίπτη με την αποψιν της Εκκλησίας —ότι το έμβρυον είναι ζωντανόν ήδη από την σύλληψίν του, δηλαδή από την στιγμήν της γονιμοποιήσεως του ωαρίου.

Η ενδομήτριος παιδοκτονία είναι πολύ μεγαλυτέρα και βαρυτέρα αμαρτία από τον απλούν φόνον, επειδή το έμβρυον εντός της μήτρας είναι άδύναμον να άμυνθή, ενώ δεν πταίει δια τίποτε· μόνον εκείνο είναι άνευ του προσωπικού πταίσματος εις όλον το άνθρώπινον γένος, διότι δεν έγεννήθη καν.

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Σπανίως διερωτάται κανείς, τί συμβαίνει με αυτά τα έμβρυα εις τα νοσοκομεία μας. Εις την χώραν μας κανείς δεν ανακοινώνει και δεν δημοσιεύει πληροφορίας αυτού του είδους. Δεν υπάρχουν αι κατάλληλοι βάσεις δια την έπιστημονικο-ερευνητικήν έργασίαν και δια την χρήσιν αυτών των εμβρύων εις την φαρμακευτικήν βιομηχανίαν, διότι τούτο είναι εξαιρετικώς δαπανηρόν. Και προς το παρόν, όσον γνωρίζω, δεν υπάρχουν καν αι συνθήκαι δια την έμπορευματοποίησιν. Εις ημάς αυτά τα έμβρυα αντιμετωπίζονται ως Ιατρικόν απόβλητον. Εναποτίθενται εις τους μαύρους σάκκους, μαζί με τα λοιπά όργανα τα απομείναντα από διαφόρους εγχειρήσεις εις τους ενήλικας ασθενείς και καίγονται όλα ως απόβλητα.

Ως κοινωνία είμεθα υποχρεωμένοι να προστατεύωμεν το παιδί ιατρικώς, ηθικώς, δικαστικώς και νομικώς, διότι πρέπει να έχη όλα τα δικαιώματα, τα όποια έχει ένας ενήλιξ. Τούτο είναι το καθήκον μας προς όλα τα μέλη της κοινωνίας μας.

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Είναι αδύνατον να ύπάρχη εν τέτοιον είδος της στατιστικής και όλαι αι σχετικοί πληροφορίαι είναι ψευδείς. Η μία στατιστική μας ενημερώνει ότι έχομεν 120.000 αμβλώσεις τον χρόνον, η άλλη στατιστική μας ενημερώνει ότι αυτός ο αριθμός είναι πολλαπλάσιος - 420.000 αμβλώσεις τον χρόνον. Εγώ θεωρώ ότι εις εν γεννημένον παιδί αντιστοιχούν 25 αμβλώσεις.

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Η αντισύλληψις σημαίνει το πράττειν εναντίον της συλλήψεως. Την ταξινομώ εις τρία είδη: Το πρώτον είδος είναι η εγκράτεια και είναι επιτετραμμένον· το δεύτερον είδος είναι η ικανοποίησις της ορμής άνευ εκσπερματώσεως και δεν είναι έπιτετραμμένον· το τρίτον είδος είναι σατανικόν και δίδει την δυνατότητα της εφαρμογής μιας ολοκλήρου σειράς εις την ουσίαν αμβλωτικών μέσων, αλλά τα οποία ονομάζουν αντισυλληπτικά: το "σπιράλ", το "χάπι" κ.λπ.

Τί είναι το «σπιράλ»; Είναι εν μηχανικόν στοιχείον, το οποίον εισάγεται εις την μήτραν, δια να προκαλέση την στείρωσιν. Το κάθε "σπιράλ" είναι αμβλωτικόν. Τα πρώιμα τεστ της εγκυμοσύνης αποδεικνύουν ότι αι γυναίκες, έχουσαι το "σπιράλ", εγκυμονούν περισσοτέρας φοράς τον χρόνον. Το "σπιράλ" μόνον εμποδίζει το έμβρυον να εμφυτευθή εις την μήτραν και εκείνο συνεπώς αποθνήσκει εις την ηλικίαν της μιας εβδομάδος. Το ίδιον πράγμα έχομεν καί με τα «χάπια»· ταύτα εμποδίζουν την ωρί-μανσιν του ωαρίου, αλλοιώνουν τον βλεννογόνον χιτώνα της μήτρας, ώστε να μη γίνη δεκτική δια το έμβρυον.

Υπάρχουν πολλαί απληροφόρητοι γυναίκες, αι οποίαι αφελώς υιοθετούν την κοινήν ανεύθυνον στάσιν απέναντι εις το ζήτημα τούτο. Είδατε τα μέσα ενημερώσεως, τα γυναικεία περιοδικά, τας έκπομπάς —και ηκούσατε κάπου ή ποτέ κανένα λόγον εναντίον των εκτρώσεων, των αντισυλληπτικών μέσων και της εξωσωματικής γονιμοποιήσεως;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Το έχω κάνει και αυτό. Υποστηρίζω ότι η εξωσωματική γονιμοποίησις είναι κακόν. Γονιμοποιούνται περισσότερα ωάρια, ενίοτε 10, 20 και παραπάνω, γίνεται διαφοροποίησις και θανατώνεται πάν περισσευούμενον εμβρυον, δια να διευκολυνθή η επιβίωσις το πολύ τριών εμβρύων. Εάν ληφθούν περισσότερα από τα τρία, τότε είναι ανάγκη να μειώσωμεν τον αριθμόν των, διότι η μήτρα δεν θα αντείχε την κυοφορίαν.

(Μετάφρασις από τα σερβικά: Μίλιτσα Βέσκωφ)