Νέα Ἐποχή

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ «Νέα Ἐποχή»

τοῦ Παναγιώτη Δ. Παπαδημητρίου

Δὲν εἶχα σκοπὸ νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὸ θέμα, ἀλλὰ μετὰ τὴν συνεχιζόμενη χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου «Νέα Ἐποχή» ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας, νομίζω ὅτι ἐπιβάλλεται ἡ ἐνασχόληση.

Ἀπὸ μία σύντομη ἔρευνα (ὀλίγων λεπτῶν), βρήκαμε τὰ ἐξῆς:

Τὸ 1997 στὴν ἐφημερίδα Πληροφόρηση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος ἀναφέρεται ἀπὸ μιὰ ὀμιλία τοῦ κ. Χριστοδούλου[1]:

«Ως πρώτη σκοτεινή δύναµη ο Σεβασµιώτατος οµιλητής ανέφερε τη «Νέα Εποχή» ως κίνηµα παγκοσµιοποίησης και ενοποίησης των πάντων, ώστε να εξαληφθούν οι επί µέρους ιδιαιτερότητες που διακρίνουν τις παραδόσεις των λαών. [...]. Με βάση τους Η/Υ η «Νέα Εποχή» µεθοδεύει την υποδούλωση των πολιτών σε συστήµατα µηχανικής εξάρτησης και προχωρεί στην δηµιουργία κλίµατος ανελευθερίας που σιγά - σιγά επεκτείνεται σε όλα τα επίπεδα και δηµιουργεί τις προϋποθέσεις πνευµατικού ευνουχισµού των ανθρώπων».

Στὶς 6/4/2004, στὸ ἄρθρο «Μοντέλο... γαλοπούλας» τοῦ Θωμᾶ Τσάτση στὴν Ἐλευθεροτυπία, ἀναφέρεται ἀπὸ μιὰ ὀμιλία τοῦ κ. Χριστοδούλου:

«Οταν µιλάµε για µια παγκόσµια θρησκεία την οποία ονοµάζουν νέα εποχή -ξέρω ότι τον όρο αυτόν τον χρησιµοποιούν τα κόµµατα- πιστεύω ότι δεν έχουν ιδέα ότι αφορά µια θρησκευτική έννοια, στόχος είναι η αποθωράκιση του λαού».

Μέχρι ἐδὼ μᾶς τὰ λέει πολὺ καλὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος. Καὶ ἄλλοι ὅμως, ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ Ἐκκλησιαστικὴ Ἰστορία (π.χ. τοῦ Στεφανίδου), τὰ λέγανε ὀρθὰ μέχρι ἑνὸς χρονικοῦ σημείου, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ μεσολάβηση φυλακῆς, ἢ πολιτικῆς τινας δυνάμεως ἔκαναν στροφὴ 180 μοιρῶν[2]. Γιὰ νὰ συνεχίσουμε ὅμως.

Στὶς 13/11/2004 (σχεδὸν 7 μῆνες μετά) καὶ στὸ ἐξῆς, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος φαίνεται νὰ χρησιμοποιεῖ ἐλεύθερα τὸν ὄρο «Νέα Ἐποχή»[3]· ἡ Ἐλευθεροτυπία δημοσιεύει ἕνα ἄρθρο (μὲ τίτλο: «Εδώ ο παπάς, εκεί ο Πάπας») γιὰ μιὰ συνέντευξη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὸ ἰταλικὸ περιοδικὸ Ἐσπρέσο. Διαβάζουμε λοιπὸν ἀπὸ τὴν Ἐλευθεροτυπία (ποὺ ἔκανε τὴν μετάφραση τῆς συνέντευξης):

«

- «Ποιος εµπόδισε το ταξίδι σας στη Ρώµη και γιατί;»

- «Τα συντηρητικά στοιχεία της Εκκλησίας µας δεν ξέχασαν τις πληγές που µας προξένησαν οι καθολικοί καθ' όλη τη διάρκεια της Ιστορίας. Στην Ελλάδα έχουµε ελευθερία του Τύπου και οι φονταµενταλιστικοί κύκλοι γράφουν και ενθαρρύνουν και άλλους να γράφουν ότι δεν πρέπει να διατηρούµε σχέσεις µε την Εκκλησία της Ρώµης. Η δική µου άποψη είναι αντίθετη. Οφείλουµε να ευαισθητοποιήσουµε τους επισκόπους µας και το λαό και να τους βοηθήσουµε να κατανοήσουν ότι, χωρίς να απαρνούµαστε την Ιστορία, µπορούµε να ξεκινήσουµε µια νέα εποχή αµοιβαίας κατανόησης και συνεργασία».

»

Στὶς 22/4/2005 σύμφωνα μὲ τὴν Ἐλευθεροτυπία, στὸ ἄρθρο μὲ τίτλο: «Ευχές Χριστόδουλου»:

««Με αισθήµατα χαράς και αισιοδοξίας εδέχθηµεν την αγγελίαν περί της αναδείξεως του Εκλαµπροτάτου Καρδιναλίου Joseph Ratzinger», δήλωσε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χθες. Ευχήθηκε η εκλογή του νέου Πάπα να σηµατοδοτήσει µια νέα εποχή στις σχέσεις της Ορθόδοξης και της Ρωµαιοκαθολικής Εκκλησίας και να ξεκινήσει και πάλι ο θεολογικός διάλογος που έχει παγώσει».

Ἐπίσης στὶς 21/5/2004, πάλι ἀπὸ τὴν Ἐλευθεροτυπία καὶ τὸ ἄρθρο: «Φοβού Χριστόδουλον και ειρήνη φέροντα» τοῦ Θωμᾶ Τσάτση, διαβάζουμε (αὐτὴ τὴν φορὰ ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς):

«Από την πλευρά της Αρχιεπισκοπής, ο διευθυντής του Γραφείου Τύπου Χάρης Κονιδάρης δήλωσε: «Η επίτευξη της συµφωνίας σηµατοδοτεί µια νέα εποχή συνεργασίας στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών και των δύο προκαθηµένων».

Τέλος[4], στὶς 22/8/2005, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Νέου Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, τὸ ίν.τζιάρ (in.gr), ἀναφέρει:

«Ο κ. Χριστόδουλος ακόµη επισηµαίνει: «Η συσπείρωση της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας γύρω από το πρόσωπο του νεοεκλεγέντος πατριάρχη -ενός κληρικού πνευµατικού, σεµνού, ταπεινού, άξιου και ικανού να αντιµετωπίσει ζητήµατα ευαίσθητα και κοµβικά-προοιωνίζεται µία νέα εποχή ενότητας και ειρήνης για την δοκιµασθείσα Εκκλησία των Ιεροσολύµων που οφείλει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλµού τα από αιώνων κεκτηµένα Της»».

Ἀναρρωτιέται ἡ «Παρακαταθήκη» (Μαρ.-Ἀπρ. 2005, τ. 41, σ. 21): «Δὲν γνωρίζει ὁ Μακαριώτατος ὅτι ὁ ὅρος «νέα ἐποχή» εἶναι φορτισμένος μὲ συγκεκριμένο νόημα, ποὺ ἀντλεῖ ἀπὸ τὸν χῶρο τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ; Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἐδῶ καὶ δεκαοκτώ ἔτη συγκαλεῖ Διορθόδοξες Συνδιασκέψεις ἐντεταλμένων ἐπὶ θεμάτων αἱρέσεων. Στὶς Συνδιασκέψεις αὐτὲς κατ’ ἐπανάληψιν ἔχει ἀναλυθεῖ τὸ «σύνδρομο τῆς νέας ἐποχῆς» καὶ τὸ ἀσυμβίβαστο τῆς θεωρίας αὐτῆς μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη».

Δυστυχῶς, φαίνεται ὅτι

ὁ Ἀρχιεπίσκοπος γνωρίζει καὶ παραγνωρίζει τὸν ὅρο «Νέα Ἐποχή»!

Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὶ νὰ ποῦμε παρὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν λύπη μας, πρῶτον γιὰ τὴν «παροιμιώδη διγλωσσία»[5], καὶ δεύτερον γιὰ τὸν Νεοεποχιτισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖον νὰ μᾶς σώσει ὁ Κύριος. Ἀμήν.

23/8/2005