"Διαχριστιανικές" Σχέσεις, Συνέδριο ΠΣΕ, Οικουμενισμός

Οἰκουμενισμός
Ἡ Παναίρεση, ποὺ προετοιμάζει τὴν λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου
Οικουμενισμός

Οἱ ...«Διαχριστιανικὲς» Σχέσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Χριστοδούλου, τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς, τοῦ Τομέα τῆς Θεολογικῆς τοῦ Α.Π.Θ., καὶ στὸ βάθος... τὸ Μισσιοναρικὸ Συνέδριο τῆς Ἀθῆνας

«Γιὰ νὰ μπορέσουν δὲ οἱ Οἰκουμενισταὶ νὰ μολύνουν καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους Θεολόγους τῆς Ἑλλάδος, χρησιμοποίησαν τὶς «ὑποτροφίες» σὲ Παπικὰ καὶ Προτεσταντικὰ Πανεπιστήμια τοῦ Ἐξωτερικοῦ»[1].

«Τὸ δηλητήριον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τὸ φέρνουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μερικοὶ[2] θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, ποῦ πήγανε νὰ σπουδάσουν μὲ ὑποτροφίες. [...] χώνονται μέσα στὴν Ἐκκλησία, στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, εἴτε Πατριάρχαι, εἴτε Ἀρχιεπίσκοποι, εἴτε Μητροπολῖται, εἴτε κληρικοί, εἴτε Ἱερομόναχοι, εἴτε μοντέρνοι Θεολόγοι, ἐργάζονται μὲ τὰ φιλενωτικὰ μειδιάματά τους διὰ τὴν ἐκπόρθησιν τῆς Ὀρθοδοξίας»[3].

«Ἔτσι φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τὶς Θεολογικὲς Σχολές, ὄχι φωτισμένους Θεολόγους κι’ ὁμολογητὰς τῆς Πίστεως, ἀλλὰ συζητητὰς τῆς Πίστεως»[4].

«... Ἀλλὰ διὰ τοὺς ἰδικούς μας τοὺς Ἕλληνας Ὀρθοδόξους τοῦτο ποιῷ, οἱ ὁποῖοι Ἕλληνες ὅντες, φρονοῦσι τὰ τῶν Λατίνων θρησκευτικὰ φρονήματα, τὰ ἐξευτελίζοντα τὸν Ὀρθόδοξον Ἑλληνισμόν, τὸν γνήσιον κρατῆρα τῆς παραδοθείσης πίστεως. Ποιῷ τὸ κατὰ δύναμιν, ἵνα καταστήσω προσεκτικώτερους τοὺς ἁπλοϊκοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, (διότι οἱ ἄλλοι, ἐν γνώσει ποιοῦν), ...»[5].

Ἂν τὰ ἔλεγε αὐτὰ τὰ λόγια κάποιος τὴν σήμερον (τὴν ἐποχὴ τῆς μορφώσεως εὐσεβείας, ἀλλὰ ἀρνήσεως τῆς δυνάμεώς της, πρβλ. Τιμ. Β’, γ’ 5), τὸ λιγότερο θὰ ἦταν νὰ τοῦ «κολλούσανε» (καὶ μάλιστα Ἀρχιερατικὰ χείλη) τὸ κολακευτικὸ προσωνύμιο «ταλιμπάν»! Τὸ περισσότερο δέ, θὰ ἦταν νὰ τὸν τρέχανε σὲ ληστρικὲς Συνόδους, καὶ νὰ τὸν ἀφορίζανε ...ἐρήμην. Ἐκεῖ φθάσαμε λοιπόν!

Νὰ ὑβρίζουν οἱ ξεδιάντροποι Οἰκουμενιστὲς Κληρικοί (μαζί τους καὶ οἱ βλάσφημοι δημοσιογράφοι), τοὺς Ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως, τὰ «θέριστρα», τὶς «ἠκονημένες μάχαιρες», τοὺς «πέλεκας», τὶς «δίστομες ρομφαίες», τὶς «πύρινες γλῶσσες» κατὰ τῶν Αἱρετικῶν!

Ἴσως ἀναρωτηθοῦν μερικοί, τὶ σχέση ἔχει ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ τὶς λεγόμενες «Διαχριστιανικὲς» σχέσεις.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἔχει ἀναχθεῖ σὲ ἐπιστήμη. Ὀλόκληρα διδακτορικὰ κάνουν ἐπὶ τοῦ θέματος οἱ ...θεολόγοι, γιὰ νὰ βροῦν μεθόδους νὰ τὸν ἐξαπλώσουν στὴν Ὀρθοδοξία. Μία ἀπὸ τὶς μεθόδους εἶναι ἡ προώθηση τῆς Αἱρετικῆς Οἰκουμενιστικῆς ὀρολογίας, δηλ. ἡ ἀλλαγὴ τοῦ νοήματος τῶν λέξεων κατὰ πῶς ὠφελεῖ τὰ σχέδια τῶν Αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν. Γιὰ παράδειγμα:

Θέλουμε νὰ ἐνώσουμε, λένε οἱ Οἰκουμενιστές, τοὺς Ὀρθοδόξους μὲ τοὺς Κακοδόξους ἢτοι τοὺς Αἱρετικούς. Πῶς θὰ τὸ κάνουμε χωρὶς νὰ πάρουν «εἴδηση» οἱ Ὀρθόδοξοι; Μά φυσικά, μὲ τὸ νὰ ὀνομάζουμε καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ τοὺς Αἱρετικούς, μὲ ἕνα κοινὸ ὄνομα, Χριστιανούς (σημ. σύμφωνα μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, Χριστιανοὶ λέγονται μόνο ὅσοι ἔχουν ὀρθὰ δόγματα, δηλ. μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι· οἱ Αἱρετικοὶ, ποὺ ἔχουν τὰ δόγματα τοῦ πατέρα τους Διαβόλου, λέγονται Κακόδοξοι, Ἄθεοι, Λατίνοι, Λουθηρανοί, κτλ., καὶ πάντως ὄχι Χριστιανοί, κατὰ τοὺς Πατέρες[6])! Στὴν ἀρχὴ βέβαια θὰ τοὺς λέμε, συνεχίζουν οἱ Οἰκουμενιστές, τοὺς μὲν «Χριστιανοὺς Ὀρθόδοξους», τοὺς δὲ «Χριστιανοὺς Αἱρετικοὺς» (!) καὶ κατόπιν ὅταν συνηθίσουν αὐτὴ τὴν ἀλλαγή, θὰ λέμε καὶ τοὺς μὲν καὶ τοὺς δὲ Χριστιανούς· θαύμασε πῶς γίνεται αὐτὸ στὶς ἡμέρες μας, τόσο ἀπὸ Ἀρχιεπισκόπους, καὶ Μητροπολίτες, μέχρι Καθηγητὲς ...θεολογίας! Καὶ γιὰ νὰ ἐξαφανίσουμε παντελῶς τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία τῶν Πατέρων, λένε οἱ Αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, ἂς εἰσαγάγουμε καὶ τὸν ὄρο «Διαχριστιανικὲς Σχέσεις», γιὰ νὰ καταδείξουμε ὅτι... Χριστιανοί οἱ Αἱρετικοί!

Τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, λέει τὸ Δοξαστικὸν τῶν Ἀποστίχων:

«ἀποβαλλόμενοι τὴν δυσσεβῆ τῶν κακοδόξων θρησκείαν»,

δηλ. οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὄχι Χριστιανισμό, ἀλλὰ θρησκεία ὡς π.χ. τὴν Εἰδωλολατρία, τὸν Βουδισμό, κτλ., ὀνομάζουν τὴν «πίστη» τῶν Κακοδόξων ἤτοι τῶν Αἱρετικῶν, ὡς οἱ Προτεστάντες, οἱ Λατίνοι, οἱ Μονοφυσίτες, κτλ..

Βέβαια, ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ λένε τοὺς Αἱρετικούς, Χριστιανούς, ἀπὸ μᾶλλον κεκτημένη ταχύτητα (ἢ καὶ ἀπὸ ἄγνοια τῆς Ὀρθόδοξης ὀρολογίας), λόγῳ τῆς πλύσεως ἐγκεφάλου ποὺ μᾶς ἔχουν κάνει τόσα χρόνια, οἱ Αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, μὲ τὴν σύγχυση τῶν ἐννοιῶν:

Ἀπλὰ μένει νὰ ἀποδείξουν ἔμπρακτα, ὅτι τὸ ἔπρατταν ὅντως ἀπὸ κεκτημένη ταχύτητα, καὶ ὅτι δὲν εἶναι Αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές (καὶ θὰ τὸ δείξουν, ἐὰν «ἐδὼ καὶ τώρα» ἀποβάλλουν τὴν Αἱρετικὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία, καὶ μετανοήσουν γιὰ τὶς τυχὸν Οἰκουμενιστικές τους ἐνέργειες).

Καταδείξαμε λοιπὸν, τὶ σχέση ἔχει ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὶς λεγόμενες «Διαχριστιανικὲς» σχέσεις.

Ἂς δείξουμε τώρα, καὶ τὶ σχέση ἔχουν οἱ «Διαχριστιανικὲς σχέσεις» (ἡ αἱρετικὴ δηλαδὴ Οἰκουμενιστικὴ ὀρολογία), μὲ

γ. τὸν Τομέα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ..

α. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος τῆς παροιμιώδους «διγλωσσίας(!)», κατὰ τὸν Σεβ. Αὐστραλίας κ. Στυλιανό[7], ἄλλα μᾶς ἔλεγε στὸ διδακτορικό του, καὶ ἄλλα μᾶς λέει τώρα. Στὸ διδακτορικό του ἔχει γράψει ὅτι οἱ παλαιοημερολογίτες (σ. 165):

«αὐτοανακηρύξαντες τὴν παρασυναγωγὴν των εἰς «Ἐκκλησίαν»,...».

Ὁ κ. Χριστόδουλος λοιπόν, λέει παρασυναγωγή[8] καὶ «Ἐκκλησίαν» μὲ ...εἰσαγωγικά, τοὺς Παλαιοημερολογίτες (ἀκόμη μιλάει γιὰ «de facto Σχίσμα» (σ. 431), μέχρι καὶ γιὰ αἵρεση (σ. 434)). Τὸ ὅτι δὲν μᾶς ξεκαθαρίζει τὶ ἐπιτέλους εἶναι οἱ Παλαιοημερολογίτες (1. Αἵρεση, 2. Σχίσμα, 3. Παρασυναγωγή - δὲς τὸν Α’ Κανόνα τοῦ Μ. Βασιλείου), εἶναι δευτερεύουσας σημασίας στὸ συγκεκριμένο μας θέμα.

Ἐνὼ, λέγω, χρησιμοποιεῖ ὅλες (!) τὶς προαναφερθεῖσες διακριτὲς τρεῖς βαθμίδες τοῦ Μ. Βασιλείου γιὰ τοὺς Παλαιοημερολογίτες, σφετερίζεται τοὺς ὅρους Ἐκκλησία (χωρὶς εἰσαγωγικά), καὶ Χριστιανός, καὶ τοὺς ἀποδίδει «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» στοὺς Αἱρετικοὺς[9] (καὶ στὶς Συναγωγὲς τοῦ Σατανᾶ), ποὺ προσκάλεσε γιὰ τὸ Μισσιοναρικὸ Συνέδριο τῆς Ἀθῆνας, 9-16 Μαΐου 2005, κατὰ τὴν διάρκεια μάλιστα, τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Δηλαδή, εἴχαμε χῦμα (ἐγχώριους) Αἱρετικούς, μᾶς ἔφερε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, καὶ «τσουβαλάτους» (ἀπ’ ἔξω)!

Τὸ νὰ ὀνομάσει Ἐπίσκοπος ἐν γνώσει, Χριστιανοὺς τοὺς Αἱρετικούς, καὶ τὶς συναγωγὲς τοῦ Σατανᾶ (ὡς οἱ συναγωγὲς τῶν Λατίνων, Λουθηρανῶν, Μονοφυσιτῶν κτλ.) Ἐκκλησία, εἶναι ἀντιΚανονικὸ καὶ Ἀντίχριστο[10].

Τὸ δὲ νὰ προσκαλέσει καὶ νὰ φέρει στὸ Ποίμνιο ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ὁ Θεός, τοὺς Λύκους-Αἱρετικούς, τοὺς ὁποῖους μάλιστα ἀναθεμάτισε κατὰ τὴν χειροτονία του («Πᾶσι τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα· Ὅλοις τοῖς αἱρετικοῖς ἀνάθεμα»),

«Πρὸ πάντων φυλάσσεσθε, ὦ ἐπίσκοποι, τὰς δεινὰς καὶ χαλεπὰς καὶ ἀθεμίτους αἱρέσεις, φεύγοντες αὐτὰς ὥσπερ πῦρ φλέγον τοὺς αὐτῷ πλησιάζοντας», λένε οἱ Διαταγὲς τῶν Ἀποστόλων.

Ὅμως, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, διὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Του, τὰ γράφουν στὰ παλαιά τῶν ὑποδημάτων τους, οἱ Οἰκουμενιστές, ποὺ ἀπὸ τὸ 1949 μᾶς διασύρουν - συμπαιγνίᾳ τῶν δαιμόνων - στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τοῦ Ἑωσφόρου (Π.Σ.Ε.)!

Ἄλλωστε, καὶ τὸ τέταρτο προσόμοιο Στιχηρὸν τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας λέει:

«φαιδρύνεται [ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία], καὶ καταγλαΐζεται Χάριτι,

καὶ στῖφος ἀποβάλλεται, τῶν αἱρετικῶν ἐκδιώκουσα, καὶ ἀγαλλομένη, δοξάζει τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, Τὸν δι’ αὐτὴν ὑπομείναντα, πάθη τὰ ἑκούσια».

Μὰ πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ Ἐκκλησία, νὰ ἀποβάλλει καὶ νὰ ἐκδιώκει τὶς φάλαγγες τῶν Αἱρετικῶν (στὶς ἡμέρες τῶν Ἁγίων Ἀρχιερέων), καὶ στὶς ἡμέρες μας ἡ Ἐκκλησία, μᾶλλον μιὰ χοῦφτα Οἰκουμενιστές, νὰ προσκαλοῦν καὶ νὰ καλωσορίζουν τοὺς ἀλλότριους τοῦ Θεοῦ Αἱρετικούς[11]; Ἀσφαλῶς, αὐτὰ εἶναι Αἱρετικῶν πράγματα!

Πάλι, στὴν δ’ ᾠδὴ τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ψάλλουμε:

«Ἐπιφοιτήσει τῇ θείᾳ τοῦ Παρακλήτου, τὸν Σὸν Ναὸν ἁγίασον, καὶ τῇ παρουσίᾳ Τούτου τῆς αἱρέσεως, τὴν πλάνην ἀπέλασον, Λόγε τοῦ Θεοῦ πολυέλεε».

Πῶς λοιπὸν δικαιολογεῖται Ἐπίσκοπος, καὶ μάλιστα Ἀρχιεπίσκοπος, νὰ προσκαλεῖ καὶ νὰ φιλοξενεῖ στὴν Ἐκκλησία Αἱρετικούς (ὄχι φυσικὰ πρὸς κατήχηση, ἀλλὰ πρὸς ἐκμάθηση παρὰ τῶν Αἱρετικῶν!), καὶ νὰ ἐμπαίζει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (καὶ τὸ Ποίμνιον ποὺ τοῦ ἀνετέθη), λέγοντάς Του μαζὶ μὲ τοὺς Αἱρετικούς: «ἔλα, θεράπευσε καὶ συμφιλίωσε»[12]; Ἀσφαλῶς, αὐτὰ εἶναι Αἱρετικῶν πράγματα!

«Εἴ τις οὐ προσκυνεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν Εἰκόνι περιγραπτὸν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἤτω, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα»

«Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει, τοῖς ὑβρίζουσι, καὶ ἀτιμάζουσι τὰς σεπτὰς Εἰκόνας, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα» (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας)[13].

Ἂς προσέξουν λοιπὸν οἱ Αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, γιατὶ μὲ τὶς ἐν γνώσει πνευματικές τους μοιχείες (συνουσίες) μετὰ τῶν Αἱρετικῶν Προτεσταντῶν ποὺ (μεταξὺ τῶν τόσων Αἱρετικῶν Πλανῶν τους) ὑβρίζουν καὶ ἀτιμάζουν τὶς σεπτὲς Εἰκόνες, καὶ τὴν Παναγία καὶ Ἀειπάρθενον[14] Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, εἶναι ἤδη Ἀναθεματισμένοι.

«Ὅλοις τοῖς Αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα» (Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας).

Στὸ ἄρθρο του στὴν «Ἐκκλησία» (01/2004) μὲ τίτλο «Οἱ Διαχριστιανικὲς Σχέσεις», ὁ Ἀρχιεπ. κ. Χριστόδουλος ὀμιλεῖ γιὰ τοὺς «θεολογικοὺς»[15] διαλόγους σήμερα. Ὀμιλεῖ γιὰ τοὺς διαλόγους μὲ τοὺς

· «Ρωμαιοκαθολικούς» (αὐτοὶ Λατίνοι, Παπικοί),

δηλαδή, μὲ ὅλους σχεδὸν τοὺς ὑπάρχοντες Αἱρετικούς!

Τὰ σχίσματα στὴν Ἐκκλησία εἶναι προσβολὴ κατὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀσφαλῶς θλίβουν ὅλους μας. Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς προσερχόμεθα ἐν ἀγάπῃ στοὺς Διαλόγους καὶ ἐπιχειροῦμε τὴν προσέγγιση μὲ ὅλους τοὺς Χριστιανούς. Ἀλλὰ χωρὶς νὰ παραβιάζουμε τίποτε ἀπὸ τὴν Πίστη μας, χωρὶς νὰ ἀφαιροῦμε κάτι ἀπὸ τὴν Παράδοσή μας. Σεβόμαστε τοὺς ἄλλους Χριστιανοὺς καὶ θέλουμε κι ἐκείνων τὸν σεβασμό. Καταθέτουμε τὴν Ἀλήθεια μας καὶ ἀκοῦμε τὶς ἀπόψεις τους. Καὶ τέλος μέχρις ὅτου γίνει ἡ πολυπόθητη ἀπὸ ὅλους Κοινωνία στὰ Ἱερὰ Μυστήρια ἂς παραμένουμε τουλάχιστον συνεργάτες στὴν οἰκοδόμηση μιᾶς καλύτερης κοινωνίας, πιὸ ἀνθρώπινης, πιὸ δίκαιης, πιὸ ἐλεύθερης».

Καὶ ρωτᾶμε τὸν Ἀρχιεπ. κ. Χριστόδουλο (κρίνοντας ἐπιστημονικῶς τὸ ἄρθρο του):

Δυστυχῶς, οἱ Οἰκουμενιστὲς θεωροῦν σίγουρη, “a priori”, τὴν ἀπὸ ὅλους (Χριστιανοὺς μὲ Αἱρετικούς) ...«Κοινωνία» στὰ Ἱερὰ Μυστήρια ἢ μᾶλλον τὸ ἔχουν θέσει αὐτοσκοπό χαλαρώνοντας τὴν ὅποια «ὀρθοδοξία» τοὺς ἔχει μείνει, καὶ γιὰ αὐτὸ τόσα χρόνια πασχίζουν γιὰ τὴν ἀλλοίωση «ἐπὶ τὸ Προτεσταντικότερον καὶ Παπικότερον» τῆς Ὀρθοδοξίας μας, μὲ ὅλο καὶ τολμηρώτερα ἀνοίγματα, λὲς καὶ «τὰ ἔχουν πάρει» ἀπὸ τοὺς Εὐρωαργυροδότες!!

«Δεύτερον τοῦ ἔτους Σύνοδος γινέσθω τῶν Ἐπισκόπων,

καὶ ἀνακρινέτωσαν ἀλλήλως τὰ δόγματα τῆς εὐσεβείας, [...]»

Πότε θὰ λειτουργήσουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες στὴν Νέα Ἐποχὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

β. Ἡ Ἐκκλησία μας, ἔχει μιὰ Συνοδικὴ Ἐπιτροπή, τὴν καλουμένη «Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Διορθόδοξων καὶ Διαχριστιανικῶν Σχέσεων», τῆς ὁποῖας μέλη-συνεργάτες εἶναι[16]:

Ὅπως ἀποδείξαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας[17], ὁ τίτλος αὐτῆς τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι πλᾶνος, καὶ σύμφωνος μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι ὀνομάζουν τοὺς Αἱρετικοὺς Χριστιανούς!

Ὅμως, «Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ τὸ τῆς τῶν δογμάτων ὀρθότητος καὶ πολιτείαν ὑγιαίνουσαν ἀπαιτεῖ» (PG 59,164)[18], καὶ «Πᾶς μὴ Ὀρθόδοξος, Αἱρετικὸς καὶ πάντως ὄχι Χριστιανός»[19]. Ὁ Ὀρθόδοξος τίτλος αὐτῆς τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι:

μετὰ τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ μετὰ τῶν Αἱρετικῶν».

Ἀλλὰ τὶ σχέση μπορεὶ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, οἱ Ὀρθόδοξοι, μὲ τοὺς Αἱρετικοὺς τοὺς Κακόδοξους; «τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος»; «τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Σατανᾶ»; «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος».

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἤδη Συνοδικὴ Ἐπιτροπή ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων! Συνεπῶς, ἀποροῦμε, μὴ ἔχοντας τὶ νὰ ποῦμε! Δύο Συνοδικὲς Ἐπιτροπὲς ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα!

Ἡ εἰδοποιὸς ὅμως διαφορὰ εἶναι ὅτι ἡ μία Ἐπιτροπὴ
ἀνοίγει τὴν πόρτα στὶς Αἱρέσεις, καὶ ἡ ἄλλη τὴν κλείνει,
καὶ ἔτσι βρισκόμαστε συνεχῶς σὲ δουλειά μὲ τοὺς Αἱρετικούς!

Ἔως τίνος θὰ ἐμπαίζουμε τὸν Θεό, Ἅγιοι Ἱεράρχες;

Ποιοί, τέλος πάντων, θὰ ἐλέγξουν τοὺς Οἰκουμενιστές; Ἢ μήπως πρέπει νὰ περιμένουμε νὰ ἔρθει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθίας;

γ. Τέλος, νὰ ἀναφερθοῦμε καὶ στὸν «Τομέα Ἰστορίας, Δόγματος, Διορθόδοξων καὶ Διαχριστιανικῶν Σχέσεων», τοῦ Τμήματος Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ἀλλὰ τὶ ἄλλο νὰ ποῦμε καὶ γιὰ αὐτὴν τὴν περίπτωση, πέραν ὅσων εἴπαμε, καὶ πέραν ὅσων εἶπε ὁ Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος (δὲς στὴν ἀρχή);

Περιμέναμε ἀπὸ Ἕλληνες Καθηγητὲς ποὺ θέλουν νὰ λέγονται Θεολόγοι, νὰ γνωρίζουν τὴν Ὀρθόδοξη ὀρολογία (ἢ τουλάχιστον νὰ εἶχαν προβληματιστεῖ) κατὰ τὴν ὁποῖα (μεταξὺ αὐτῶν ποὺ λένε ὅτι πιστεύουν στὸν Χριστό)

«Πᾶς μὴ Ὀρθόδοξος, Αἱρετικὸς καὶ πάντως ὄχι Χριστιανός»,

ἀλλ’ ἀντ’ αὐτοῦ βλέπουμε ἀπὸ μερικοὺς ἀπὸ αὐτούς, τὴν κατὰ κόρον, ἐν γνώσει χρησιμοποίηση τῆς Αἱρετικῆς Οἰκουμενιστικῆς ὀρολογίας τῆς Νέας Ἐποχῆς.

Πότε θὰ ἐννοήσετε κ. καθηγητὲς (ἀναφέρομαι κυρίως στοὺς Οἰκουμενιστές) ὅτι οἱ Ἕλληνες, ἔρχονται στὶς Σχολές σας γιὰ νὰ μάθουν τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία; Ἂν ἤθελαν νὰ μάθουν τὴν Προτεσταντικὴ Δαιμονολογία, θὰ πήγαιναν νὰ σπουδάσουν στὰ Αἱρετικὰ Πανεπιστήμια τῆς Δύσεως (στὴν Γενεύη, στὸν Πάπα, στὴν Γερμανία καὶ στὴν Ἀγγλία)!

Σᾶς παρακαλῶ κ. καθηγητὲς τοῦ ἐν λόγῳ Τομέα, ὅπως τὸν μετονομάσετε ἐπὶ τὸ Ὀρθοδοξώτερον, καὶ νὰ ὀμολογεῖτε (ἀπευθύνομαι τώρα γενικὰ στοὺς Οἰκουμενιστὲς Καθηγητές) καὶ ὄχι νὰ συζητεῖτε, ἢ νὰ παζαρεύετε καὶ πωλεῖτε, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν Πατέρων μας.

Ἐν κατακλείδι, ἐπιθυμοῦμε νὰ γνωρίσουμε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ περὶ τὸν Οἰκουμενισμό, τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

«Φεῦγε τῶν τοιούτων [τῶν Αἱρετικῶν] τὰς συνουσίας ὡς τῶν φαρμάκων τὰ δηλητήρια. Καὶ γὰρ ἐκείνων οὗτοι χαλεπώτεροι. Ἐκεῖνα γὰρ μέχρι τοῦ σώματος ἵστησι τὴν βλάβην, οὗτοι δὲ αὐτῇ τῇ σωτηρίᾳ τῆς ψυχῆς λυμαίνονται»[24].

Ἐδὼ ὁ Ἅγιος Πατήρ μιλάει νὰ φεῦγει κάποιος τοὺς Αἱρετικούς ὡς τὰ δηλητήρια! Τὶ ἄραγε θὰ ἔλεγε ἢ μᾶλλον τὶ θὰ ἔκανε, ἐὰν ἔβλεπε Ἀρχιεπίσκοπο νὰ προσκαλεῖ στὸ Ποίμνιο ποὺ τοῦ ἀνέθεσε ὁ Κύριος, τὰ Φίδια τοὺς Αἱρετικούς;

Καὶ ἐπίσης ἐπειδὴ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (20/3/05), οὔτε ἕναν Ἀναθεματισμὸ ἀκούσαμε νὰ ἐκστομίσουν τὰ Ἀρχιερατικὰ χεῖλη (ἂν καὶ οἱ Ἀναθεματισμοὶ εἶναι γραμμένοι πρὸς ἐκφώνησιν στὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας), παρά μόνο ...αἰωνίες μνῆμες ἀκούσαμε (ἀλήθεια, τὶ Κυριακὴ Ὀρθοδοξίας ἦταν τότε;), θέλουμε νὰ γνωστοποιήσουμε ὅτι,

«Τοῖς κοινωνοῦσιν ἐν γνώσει, τοῖς ὑβρίζουσι,

«Ὅλοις τοῖς Αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα».

Ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας,
Τὴν ὁποῖαν βλασφημοῦν οἱ προσκεκλημένοι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Προτεστάντες.

http://www.mission2005.org/Venue.532.0.html (ἐπισκ. Μάρ. 2005)

Venue

In response to an invitation extended by the

Church of Greece, the next Conference on

World Mission and Evangelism will take place

in Athens, Greece. We are extremely

honoured and grateful to be able to hold the

conference in this prestigious city, where the

apostle Paul delivered one of his most

important messages. It will be the first time

that an ecumenical mission conference is

held in an Orthodox context.

The Conference venue is the Agios Andreas

Recreational Centre. It is situated 30

kilometres Northeast of Athens, the Greek

capital, on the road to the city of

Marathonas, between the towns of Rafina

and Nea Makri by the Aegean Sea.

All participants will be accommodated in

single and double rooms of a small flat,

either in bungalows or small apartment

buildings. Plenary and worship tents,

Synaxeis (workshop offerings) areas, the

Outdoor chapel and Conference

administration are all centrally placed on the

venue. Participants will be provided with

small maps of the area and guiding upon

arrival.

The Conference is hosted by the Athens

Local Arrangements Committee (ALAC). The

ALAC has representatives from five different

churches present in Athens. In addition to

hosting the Conference, the ALAC is

responsible for the Greek cultural events,

Greek visitors to the Conference and the

Sunday services in Athens. ALAC is also

involved in planning of the open Sending

Service at Areopagus.

ALAC Local Organiser contact details:

Dr Passakos Dimitrios

Thisseos 45, 15234 Chalandri

Attiki, Greece

Tel.: +302 106 890 553

Fax: +302 106 890 553 (call before the fax)

dim2pas@otenet.gr

http://www.mission2005.org/532+B6Jkw9Nw__.0.html (ἐπισκ. Μάρ. 2005)

Τόπος διεξαγωγής

Το συνέδριο θα λάβει χώρα στο Κέντρο

Αναψυχής Αγίου Ανδρέα, το οποίο βρίσκεται

30 χιλιόµετρα βορειοανατολικά της Αθήνας,

της ελληνικής πρωτεύουσας, όπου ο

απόστολος Παύλος απηύθυνε ένα από τα πιο

σπουδαία µηνύµατά του. Θα είναι η πρώτη

φορά που ένα παγκόσµιο ιεραποστολικό

συνέδριο διεξάγεται σ΄ ένα κατά το πλείστον

ορθόδοξο περιβάλλον.

(αὐτὲς εἶναι οἱ πληροφορίες ποὺ δίνουν εἰς τὴν Ἑλληνικήν! Οἱ Ἕλληνες δὲν πρέπει νὰ γνωρίζουν λεπτομέρειες! Ἂς τους στὸ σκοτάδι, λένε οἱ Οἰκουμενιστές!)

[1] Ἀρχιμ. Χ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς χωρὶς Μάσκα, ε’ ἔκδοσις, Ἀθῆναι 1988, σσ. 142-143.

[2] Δὲν λέει «ὅλοι», γιατὶ ἀσφαλῶς ὑπάρχουν καὶ αὐτοὶ ποὺ πῆγαν ἐν ἀγνοίᾳ, ἀπὸ μᾶλλον κεκτημένη ταχύτητα.

[3] Ἀρχιμ. Χ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς..., σ. 171.

[4] Ἀρχιμ. Χ. Δ. Βασιλόπουλου, Ὁ Οἰκουμενισμὸς..., σ. 141.

[5] Δ. Παναγόπουλου, Εἰς ἔναντι... Μυρίων - Ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ οἱ Ἀγῶνες του, Ἀθῆναι, σ. 5.

[6] Τὸ θέμα, τὸ ἀναλύουμε ἐκτενέστερα στὸ ἄρθρο μας, «Ὅτι οἱ Λατίνοι, οἱ Λουθηρανοί, οἱ Ἀγγλικανοί, καὶ πᾶσης λογῆς Αἱρετικοί, οὔτε εἶναι, οὔτε λέγονται Χριστιανοί - Η ΒΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ».

[7] enet.gr (Ἐλευθεροτυπία), «Αὐστραλίας: Ἀδίστακτος ὁ Χριστόδουλος», 18/3/2005.

[8] Παρασυναγωγὴ κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο (Α’ Κανών του): «Παρασυναγωγὰς δὲ [ὀνόμασαν], τὰς συνάξεις, τὰς παρὰ τῶν ἀνυποτάκτων Πρεσβυτέρων ἢ Ἐπισκόπων, καὶ παρὰ τῶν ἀπαιδεύτων λαῶν γινομένας· Οἷον, εἴτις ἐν πταίσματι ἐξετασθεὶς, ἀπεσχέθη τῆς λειτουργίας καὶ μὴ ὑπέκυψε τοῖς Κανόσιν, ἀλλ’ ἑαυτῷ ἐξεδίκησε τὴν προεδρίαν καὶ τὴν λειτουργίαν καὶ συναπῆλθον τούτῳ, τινὲς καταλιπόντες τὴν καθολικὴν [Ὀρθόδοξον] Ἐκκλησίαν, Παρασυναγωγὴ τὸ τοιοῦτον». (Οἱ προσθήκες-ἐξηγήσεις [...] δικές μας).

[9] Δές π.χ. «Οἱ Διαχριστιανικὲς Σχέσεις», Ἐκκλησία, Ἰαν. 2004, σσ. 14-19, καὶ τὴν συνέντευξη Τύπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ στὶς 17.1.2005, παρότι τὸ Συνέδριο τοῦ Μαΐου 2005 τὸ εἶχαν κανονίσει ἀπὸ τὸ 2003!

[10] Λέει ἡ ε’ ᾠδὴ τοῦ Κανόνος τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας: «Θοῦ Κύριε τῇ Σῇ, Ἐκκλησίᾳ κραταίωμα, ἀκλόνητον διαμένειν, εἰς αἰῶνα αἰῶνος, ἐκ σάλου τῶν αἱρέσεων». Ἄλλο Ἐκκλησία καὶ ἄλλο Αἵρεσις· ἄλλο Θεὸς καὶ ἄλλο Σατανᾶς.

[11] «In response to an invitation extended by the Church of Greece, the next Conference on World Mission and Evangelism will take place in Athens, Greece.», http://www.mission2005.org/Venue.532.0.html (τὴν ἐπισκεφθήκαμε, Μάρ. 2005 - Ὅλες τὶς ἐπίσημες ἱστοσελίδες ποὺ ἀναφέρουμε τὶς καταχωροῦμε, γιατὶ πολλὲς φορὲς διάφοροι Πλᾶνοι τὶς βγάζουν μετὰ τὴν δημοσίευση τῶν ἄρθρων μας).

[12] Δὲς τὰ ἄρθρα: «Συνέδριο Ματαιότητος», Ο.Τ., τ. 1586, 25/2/2005, σ. 6, καὶ ἐπίσης «Τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τοῦ Ἑωσφόρου καὶ τὸ Προτεσταντικὸν Συνέδριον εἰς τὰς Ἀθῆνας», Ο.Τ., τ. 1588, 11/3/2005, σ. 3.

[13] Θαύμασε, πῶς πέτυχαν οἱ Αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, νὰ μὴν διαβάζονται ὅλα αὐτὰ τὰ ἀναθέματα κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, τὰ ὁποῖα διαβάζονταν παλιά! Μᾶλλον σὲ λίγο θὰ μετονομάσουν τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ Κυριακὴ τοῦ ...Οἰκουμενισμοῦ! Παρήγορον εἶναι, ὅπως βλέπουμε στὰ Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας μας τοῦ 2005, σ. 90, ὅτι τουλάχιστον στὰ Πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας καὶ Ἱεροσολύμων, λένε μερικὰ Ἀναθέματα (ἐκφώνως). Γιατὶ ἄραγε ἀπὸ τὴν Τάξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν ἐξαλειφθεῖ τὰ ἀναθέματα; Ἂν μᾶς ἀπαντήσουν, ἀκολουθοῦμε τὴν Τάξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐμεῖς θὰ ποῦμε ὅτι καὶ ὁ Ἀδὰμ ἀκολούθησε τὴν τάξη τῆς Εὔας καὶ τὰ ἀποτελέσματα τὰ γνωρίζουμε!

[14] «Μετὰ τόκον Ἀειπάρθενος, ὡς πρὸ τοῦ τόκου ἐφυλάχθης Ἁγνή, Θεὸν γεννήσασα σαρκί· Ὅν δυσώπει σαρκικῶν ἡμᾶς, Ἄχραντε λυτρώσασθαι, ψυχικῶν τε παθῶν ἱκετεύομεν», Παρακλητική, Ἦχος α’, Τρίτη πρωῒ ἐν τῇ Λειτουργίᾳ.

[15] Στὴν οὐσία πρόκειται περὶ Κατάπτυστους «Δαιμονολογικούς» διαλόγους, καθότι θρησκεία ξένη τοῦ Χριστιανισμοῦ ἡ κάθε Αἵρεσις, καὶ οἱ Αἱρετικοὶ τυγχάνουν ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ. Δυστυχῶς τὴν σήμερον, δὲν ὀμολογοῦν, ἀλλὰ συζητοῦν, παζαρεύουν καὶ τελικὰ πωλοῦν τὴν Πίστη τῶν Πατέρων μας!

[16] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/commitees/relations/relations.htm, τὴν ἐπισκεφθήκαμε Μάρτιο 2005.

[17] «Ὅτι οἱ Λατίνοι, οἱ Λουθηρανοί, οἱ Ἀγγλικανοί, καὶ πᾶσης λογῆς Αἱρετικοί, οὔτε εἶναι, οὔτε λέγονται Χριστιανοί - Η ΒΑΣΙΣ ΚΑΙ Η ΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ».

[18] Βλέπε «Χρυσοστομικὸν Ταμεῖον» τοῦ Ἁγιορεῖτου Ἱερομονάχου Βενεδίκτου (Β’ Ἔκδοσις), σ. 1097.

[19] «Ὅτι οἱ Λατίνοι, οἱ Λουθηρανοί, οἱ Ἀγγλικανοί,...».

[20] Αὐτὰ εἶναι Αἱρετικὰ μαθήματα, ποὺ τὰ παραδίδουν στὰ Αἱρετικὰ «Πανεπιστήμια» τῆς Δύσεως, καθὼς καὶ στὰ Συνέδρια τοῦ Π.Σ.Ε.!

[21] http://www.ecclesia.gr/greek/holysynod/deltia_typou/2005-17-1_1.html (ἐπισκ. Ἰαν. 2005).

[22] «Τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τοῦ Ἑωσφόρου καὶ τὸ Προτεσταντικὸν Συνέδριον εἰς τὰς Ἀθῆνας», Ο.Τ., τ. 1588, 11/3/2005, σ. 3.

[23] http://www.mission2005.org/532+B6Jkw9Nw__.0.html (ἐπισκ. Μάρτιο 2005).

[24] Βενεδίκτου Ἱερομ. Ἁγιορείτου, Χρυσοστομικὸν Ταμεῖον, β’ ἔκδοσις, σσ. 106-107.