«ἀφιεροῦται
τῇ γαλουχησάσῃ καὶ ἐκθρεψάσῃ με
νάμασιν Ὀρθοδόξοις,
θεοφιλῇ μητρί μου
εἰς μνημόσυνον αὐτῆς
αἰώνιον

«Πρόσεξε γιατὶ θὰ σὲ τυλίξω σὲ μιὰ κόλλα χαρτὶ καὶ θὰ σὲ πάω ἐπάνω γιὰ καθαίρεση»

- «Νικόδημε, ἦλθε ὁ παπα... καὶ μοῦ εἶπε, νὰ πᾶς γρήγορα κάτω, γιατὶ σὲ δέκα λεπτὰ φεύγει γιὰ Ἀθήνα. Μοῦ εἶπε μάλιστα ὅτι ᾖταν πολὺ ἀγριεμένος.

Τρέξε! Ποῦ εἶσαι, νὰ μιλήσης μὲ σεβασμό, γιατί, ὅπως νὰ τὸ κάνης, εἶναι Δεσπότης, ἔχει Ἀρχιερωσύνη, ἀλλὰ πρόσεξε, μὴν κάνης πίσω! Οὔτε ἕνα βῆμα, οὔτε τόσο δά, ἀπὸ τὸ Πηδάλιο καὶ τσοὺ Ἁγίους Πατέρας.

Νά, πάρε αὐτὸ τὸ σταυρὸ καὶ τὸ ἅγιο λείψανο, βάλτα ἐπάνω σου καὶ μὴ φοβᾶσαι.

Νὰ ξέρης, ἂν κάνης πίσω, αὐτὴ τὴν πόρτα δὲν θὰ τὴν βρῆς ἀνοικτή. Θὰ τὴν βρῆς κλειστή.

Προτιμῶ καὶ θὰ χαρῶ, νὰ σὲ δῶ νὰ γυρίσης μὲ τὰ παντελόνια καὶ ξυρισμένος, παρὰ μὲ τὰ ράσα καὶ προδότης.

Ἄντε μου· καὶ νά, ἐγὼ ἀνάβω στὰ ἅγια λείψανα κεράκι καὶ γονατίζω καὶ προσεύχομαι ὥσπου νὰ ἔλθης».

Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε. Μέσα στὴν Ἐπισκοπή. Στὸ ἰδιαίτερο γραφεῖο τοῦ Δεσπότη. Τὴν ὥρα ποὺ γονατιστὸς ἐμπρός Του ἐξομολογούμην-ἀπελογούμην.

Σημεῖο οὐράνιο, θεῖο καὶ θαυμαστό, τρὶς πραγματοποιηθέν, συνέτισε καὶ μάλαξε τὴν καρδίαν τοῦ ἐξαγριωμένου καὶ μαινομένου Μητροπολίτου!!!

Ἔτσι ἀπεφεύχθη ἡ καθαίρεσίς μου - τὴν διαδικασία τῆς ὁποίας ἐτοίμαζαν καὶ δακτυλογραφοῦσαν - γιὰ τὸ μεγάλο ἁμάρτημά μου, ὅτι διὰ λόγους συνειδήσεως δὲν ἐδέχθην νὰ συμμετάσχω στὴν λιτανεία τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, λόγῳ συμμετοχῆς παπικοῦ κληρικοῦ!

Ἦταν τότε ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης πανίσχυρος. Πρόεδρος τοῦ Ἱερωνυμικοῦ Ἱεροδικείου.

Γύρισα πολὺ ἀργά, 4 τὸ ἀπόγευμα· δοξάζοντας τὸν Θεὸ καί... τὴν βρῆκα στὴν ἴδια θέση! Στὴ μικρὴ φτωχὴ καμαρούλα μας μπροστὰ στὰ ἅγια λείψανα, ἀκόμη γονατισμένη, μὲ τὸ κεράκι στὸ χέρι, ὅπως τὴν ἄφησα· νὰ προσεύχεται γιὰ τὸ παιδί της - τὸν δικό της παπᾶ - νὰ τὸ βοηθήση ὁ Θεός, νὰ μὴ γίνη ρίψασπις καὶ προδότης, ἀλλὰ νὰ κρατήση ψηλὰ τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερὰ καὶ νὰ ἀξιωθῆ νὰ δώση τὴν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν Πίστεως.

Πῶς νὰ ξεχάση κανείς;

 ὁ γράψας καὶ ἐλεηθεὶς»