Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Ὀρθόδοξου Τύπου:

Ψηλαφῶμεν Ἑβραϊκὴν χεῖρα...
Ἀπαράδεκτοι παρεμβάσεις καὶ λαθροχειρίαι ὑπὸ τῶν Ἑβραίων

[...]. Είναι γνωστόν πόσον δημοφιλή είναι τα μεναλυνάρια της Μεγάλης Παρασκευής, τα όποῖα δίδουν ανάγλυφον το σταυρικόν μαρτύριον του Ιησού και τα της ταφής του. Εις τελευταίαν έκδοσιν του «Επιταφίου Θρήνου», υπό της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, προ των εγκωμίων των τριών στάσεων, παρατίθεται, δια πρώτην φοράν, ἡ εξής ύποσημείωσις:

«Τα εγκώμια συνήθως δεν ψάλλονται όλα, αλλά χάριν συντομίας παραλείπονται πολλά εξ αυτών. Ενταύθα παρατίθενται μεν όλα, σημειοῦνται δε δια σταυρού 30 δι' έκάστην στάσιν, τα εκλεκτότερα, τα όποῖα και ψάλλονται συνήθως. Δια την επιλογήν αυτών ελήφθησαν ύπ' όψιν προγενέστεραι έργασίαι των Έμμ. Φαρλέκα και Απ. Βαλληνδρά».

Περίεργος και ύποπτος είναι ἡ διδομένη, δια μικρών γραμμάτων, έξήγησις και θα άναλύσωμεν το διατί. Κατ' αρχήν εις παλαιοτέρας εκδόσεις δεν ύπήρχον αἱ όδηγίαι, αἱ όποῖαι παρέχονται τώρα. Μάλιστα εις την έκδοσιν «Ή Αγία και Μεγάλη Έβδομάς», του 1975, όφειλομένην και πάλιν εις την Άποστολικήν Διακονίαν, παρέχεται διάφορος έξήγησις, ἡ έξῆς: «Παραθέτομεν ενταύθα τα υπό της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος εγκριθέντα μεγαλυνάρια (εγκώμια), 33 εκάστης των τριών στάσεων εκτός του Δόξα, Και νυν—, ως ταύτα έταξινομήθησαν και διωρθώθησαν υπό των αειμνήστων: Μητροπολίτου Κίτρους Κωνσταντίνου και Έμμ. Φαρλέκα, πρωτονοτάριου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών». Και οι μεν «αείμνηστοι» δεν ζουν, βεβαίως, δια να διαμαρτυρηθούν, ιδίως δε ό Έμμ. Φαρλέκας, ό οποίος προσάγεται και δια την μίαν και δια την άλλην έκδοχήν!

Το πράγμα, όμως, δεν είναι οὔτε συγγραφικόν οϋτε άνθολογικόν. Ανάγεται εις μέγα θέμα ουσίας, συνηρτημένον προς το παρόν περί Εβραίων άρθρον. Και θέμα είναι ότι συνιστάται εύσχήμως υπό της Εκκλησίας όπως παραλείπωνται, υπό των ψαλτών και των πιστών, όλα τα μεγαλυνάρια τα όποῖα αναφέρονται εις την φονικήν κατά του Χριστοῦ κακουργίαν των Εβραίων! Ιδού τί ακριβώς παραλείπεται, λογοκριτικῷ τω τρόπω:

«Ως πικρᾶς εκ κρήνης της Ιούδα φυλής οἱ απόγονοι εν λάκκω κατέθεντο τον τροφέα μανναδότην Ίησοῦν.

»Κἂν τους εκ νεκρών έπαισχύνθητε, ὦ Ιουδαίοι, ους ό ζωοδότης ἀνέστησεν, ὅν ὑμεῖς εκτείνατε φθονερώς.

»Κατά τόν Σολομώντα βόθρος βαθύς το στόμα Εβραίων παρανόμων.

»Διαφθορᾶς εις φρέαρ συναπολοῦνται πάντες οἱ άνδρες των αιμάτων».

Βλέπομεν, λοιπόν, ὅτι ἅπαντα (ἅπαντα, χωρὶς ἐξαίρεσιν) τὰ ἀναφερόμενα στους Εβραίους, Ιουδαίους και σταυρωτὰς συνιστάται, όπως παραλειφθοῦν. Με την πορείαν των πράγματων, και την άποδοχήν των Εβραίων ως ρυθμιστών και έπικυριάρχων, δεν έχομεν άμφιβολίαν ότι εντός ολίγων ετών, τα «αμαρτωλά» περί Εβραίων μεγαλυνάρια θα αφαιρεθούν! Επειδή δεν είναι τυχαία, βεβαίως, ἡ ανωτέρω λαθροχειρία, ας μας ειπούν ἢ οἱ άναγνώσται, ή οἱ της Διοικούσης Εκκλησίας, τί πρέπει να ύποθέσωμεν. Είναι σαφές ότι καταγγέλλομεν μέγα και πολύπτυχσν σκάνδαλον, το οποίον δεν εἶναι δυνατὸν να γίνη άνεκτόν άνευ σαφών και πειστικών εξηγήσεων. Ας σημειώσωμεν, όμως, και τούτο: Ισως κάποιος δειλός και σχολαστικός εκ των θιγομένων παρατηρήση ότι εις τα εγκώμια της Δευτέρας Στάσεως υπάρχει αναφορά εις «Ιουδαίους». Ἂς το ἴδωμεν:

«Σύ ως ὢν ζωής χορηγός, Λόγε, τους Ιουδαίους εν σταυρώ ταθεῖς ουκ ἐνέκρωσας, ἀλλὰ ἀνέστησας και τούτων τους νεκρούς».

Άλλ' ἡ έξαίρεσις, ἡ μία και μόνη, ἐπιβεβαιοῖ ακριβώς τον κανόνα. Διότι εις το άναφερθέν έγκώμιον οι Ιουδαίοι αναφέρονται, ουχί έπικριτικώς αλλά ως εύεργετηθέντες υπό του Ἰησοῦ! Κατά τα άλλα όλα (έπαναλαμβάνομεν: όλα) τα περί Εβραίων λογοκρίνονται και συνιστάται ἡ αποφυγή των!

Να ύποθέσωμεν, λοιπόν, ότι οί Εβραίοι ήπλωσαν τον λειχανόν και τον δείκτην και ήρπασαν εκ του ώτίου κάποιον της Αποστολικής Διακονίας, ἢ κάποιον ύψηλότερον ίστάμενον, και του συνέστησαν έπιτακτικώς τα δέοντα; Άναμένοντες τάς ἐπιβαλλομένας εξηγήσεις, προτιμώμεν να μη ύποθέσωμεν, ἐπὶ του παρόντος, τίποτε...

Ὀρθόδοξος Τύπος, τ. 1510, 27/6/2003.