Ἀναγκαζόμεθα νὰ λύσωμεν τὴν ἐρημητικὴν σιωπὴν καὶ ὑψώνομεν τὴν ταπεινήν μας φωνὴν μὲ ὅλους τοὺς ἐναπομείναντας ἀγωνιζομένους Ὀρθοδόξους Ἱεράρχας, ἱερεῖς, μοναχούς, μοναχάς καὶ λαϊκοὺς ἀδελφούς. «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου». Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε νὰ ἔχωμεν προστάτας καὶ ὁδηγοὺς εἰς τὸν μοναχικόν μας βίον τὸν ἐκ βρέφους Ἡγιασμένον Ὅσιον Σάββαν καὶ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Δαμασκηνόν, πρωτοστάτας εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τῶν Μονοφυσιτῶν καὶ Εἰκονομάχων. Τὰ ὅσα διαδραματίζονται εἰς τὰ συμπόσια καὶ συλλείτουργα τῶν ἀθέων Οἰκουμενιστῶν μὲ ὑποκινητὰς δυστυχῶς «Ὀρθοδόξους» Πατριάρχας καὶ Ἀρχιερεῖς εἶναι πρὸ πολλοῦ ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἀνοχῆς καὶ ὑπομονῆς μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας ἐμπαίζεται, καταπατεῖται καὶ διαστρέφεται ἐκ τῶν ἔσω, καὶ δυστυχῶς οἱ περισσότεροι σιωποῦν.

Οἱ προαναφερθέντες Ἅγιοι Πατέρες μας, τῶν ὁποίων βιώνουμε καθημερινῶς τὴν χαριτόβρυτον παρουσίαν, μᾶς καλοῦν τώρα παρὰ ποτὲ νὰ βαδίσουμε ἀκλινῶς καὶ ἀνδρείως «ἐπὶ τὰ ἴχνη αὐτῶν», ἄγρυπνοι φρουροὶ τῆς πίστεως εἰς τὴν ἐπί 1500 καὶ πλέον ἔτη Θεόκτιστον ταύτην ἔπαλξιν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ Ἱερὰ καὶ Σεβασμία Λαύρα τοῦ Ἁγίου Σάββα καυχᾶται ἐν Κυρίῳ, διότι ἀποτελεῖ λίκνον τοῦ Μοναχισμοῦ καὶ εἶναι μητέρα καὶ τροφὸς πλήθους Ὁσιομαρτύρων, Ὁμολογητῶν καὶ Ἱεραρχῶν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας. Ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας, παλαιοὶ καὶ σύγχρονοι, οἱ καλῶς τὸν ἀγῶνα τελέσαντες καὶ τὴν πίστιν τηρήσαντες, δὲν ὑπῆρξαν, ὅπως βλασφήμως ἐγράφη, «ἀτυχῆ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως!», ἀλλὰ πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου, ζῶντες καὶ μετὰ θάνατον, ὅπως τὸ διαλαλεῖ σιωπηλὰ τὸ ἄφθορον σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Σάββα. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐμάθαμεν ὅτι τὸν αἱρετικὸν Πάπαν καὶ τοὺς λοιποὺς δυσσεβεῖς καὶ ἀμετανοήτους αἱρετικοὺς οὔτε τοὺς λιβανίζομεν, οὔτε τοὺς πολυχρονίζομεν, οὔτε τοὺς τιμῶμεν, τοὐναντίον βδελυττόμεθα καὶ καταδικάζομεν τὰς φρενοβλαβεῖς αὐτῶν δοξασίας. Θὰ ἀρκοῦσε καὶ μόνον ἡ ἐπίσκεψις εἰς τοὺς Ἁγίους Τόπους τῆς Παλαιστίνης, γιὰ νὰ διαπιστώσουν, ἰδίοις ὄμμασι, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς ψευδενώσεως, μετὰ τῶν Λατίνων καὶ τοῦ ἀδιακρίτου ἀγαπητισμοῦ, τὸ ὕπουλον, δόλιον καὶ ἀδιάλλακτον τοῦ πλήθους τῶν Οὐνιτῶν καὶ λοιπῶν κατ' ὄνομα Χριστιανῶν, μὲ τοὺς ὁποίους, ὅπως ὑποστηρίζουν, εἴμεθα ἕνα καὶ τὸ αὐτό.

Ἀδελφοὶ «οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Β' Τιμ. α' 7). Ὁ καιρὸς μᾶς καλεῖ εἰς μετάνοιαν καὶ πεπαρρησιασμένην ὁμολογίαν πίστεως.

Κανεὶς ἂς μὴ φανῇ λιποτάκτης καὶ προδότης. Γίνωμεν πιστοὶ καὶ παραμείνωμεν Ὀρθόδοξοι ἄχρι θανάτου, ἵνα λάβωμεν τὸν στέφανον τῆς ζωῆς «ὃν ἐπηγγείλατο ὁ Κύριος τοῖς ἐν ἀληθείᾳ ἀγαπῶσιν Αὐτόν». Εὐλογημένη καὶ Ἁγία Μ. Τεσσαρακοστή.

Μετὰ θερμῶν ἀγωνιστικῶν χαιρετισμῶν
καὶ ἐγκαρδίων ἐν Κυρίῳ εὐχῶν

Ἀρχιμ. Εὐδόκιμος,

Πνευματικὸς τῆς Ἱερᾶς Λαύρας Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου
καὶ ἅπαντες οἱ Σαββαΐται Πατέρες