Τὸ πλῆρες κείμενον τῆς ἐπιστολῆς, ἡ ὁποῖα ἀπευθύνεται πρὸς τὸν πνευματικὸν καθοδηγητὴν τῆς "Π.Ο.Ε." καὶ ἔχοντα τὴν πνευματικὴν ἐπιστασίαν τοῦ "Ο.Τ." Πανοσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην Μᾶρκον Μανώλην, ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Πανοσιολογιώτατε Ἅγιε Ἀδελφέ,

Μετὰ τιμῆς ἀπευθύνομαι εἰς τὴν Ὑμετέραν φίλην Πανοσιολογιότητα, τὸν ἐγνωσμένον καὶ φρυκτωρὸν ἀγωνιστὴν τῆς πατερικῆς καὶ εὐαγγελικῆς ἀληθείας, διὰ νὰ ἐκφράσω εὐχαριστίας δι' ὅσα εὐγενῆ ἀνεφέρθησαν περὶ τῆς ἐλαχιστότητός μου εἰς τὸ φύλλον τῆς 15.6.2007 τοῦ στοιχουμένου πρὸς τὴν Ἀλήθειαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας δημοσιογραφικοῦ ὀργάνου τῆς ὑπὸ τῆς Ὑμετέρας πεπνυμένης πνευματικῆς πατρότητος τελούσης "Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἐνώσεως".

Ὅθεν ἐπικοινωνῶ μεθ' Ὑμῶν τὸ μέν, ὅπως εὐχαριστήσω διὰ τὰς Ὑμετέρας εὐμενεῖς κρίσεις, τὸ δέ, ὅπως ἐπαναλάβω τὸ αὐτονόητον, τ.ἔ. τὴν Ἀλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀπαντῶν ἐν ταὐτῷ εἰς τὸν συντάκτην τῆς στήλης "Γεγονότα καὶ σχόλια".

Καὶ ἡ ἀπάντησίς μου εἰς τὸ ὀξὺ αὐτὸ ζήτημα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ δὲν ἠμπορεῖ ἐκ λόγων ἀληθοῦς ἀγάπης καὶ προσωπικῆς ἀγωνίας διὰ τοὺς ἑτεροδόξους συνανθρώπους μας νὰ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν αἰώνιον καὶ ἀδιάπτωτον θέσιν Πνευματοφόρων Θειοτάτων Ἁγίων Πατέρων.

Ἡ συγκρητιστικὴ χοάνη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς ἐκφράζεται σήμερον τόσον εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν λεγομένων Ἐκκλησιῶν, ὅσον καὶ εἰς τὰ διάφορα διεθνῆ fora καταδολιεύει καὶ εὐτελίζει τὴν Χριστιανικὴν ἀποκάλυψιν καὶ ἐκκοσμικεύει τὸ ἄγγελμα τῆς σωτηρίας μετατρέπουσα αὐτὸ εἰς ἠθικολογίαν στερουμένην ζωῆς, χάριτος καὶ δυνάμεως Θεοῦ.

Εἶναι τελικῶς ἡ προσπάθεια αὐτὴ μία ἀκόμη ἄπελπις ἀπόπειρα τοῦ βυθίου δράκοντος νὰ ἐκμηδενίσῃ τὸ σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωῆς τῆς Ἀποστολικῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Ὅσον δὲ ἀφορᾶ εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Παπισμοῦ ἀποκοπεῖσα ἡ Ρωμαϊκὴ Ἐκκλησία ἐκ τῆς Ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας τῆς πρώτης χιλιετίας καὶ στερηθεῖσα τῆς Θείας Χάριτος, ἐξέπεσεν ἀπὸ αἱρέσεως εἰς αἵρεσιν εἰς τραγικὰς ἀλλοιώσεις τοῦ Χριστιανικοῦ μηνύματος εἰς σημεῖον ἀποτρόπαιον νὰ χρησιμοποιῇ τὴν βίαν καὶ τὸ ἔγκλημα ὡς τρόπον ἐπιβολῆς τῆς Ἐκκλησιαστικῆς πειθοῦς, καὶ ἀναφέρομαι εἰς τὴν Ἱερὰν Ἐξέτασιν, τοὺς θρησκευτικοὺς πολέμους, τὰς Σταυροφορίας καὶ τὸν ἀποικιοκρατικὸν Ἰμπεριαλισμὸν καὶ τοὺς βιαίους ἐκχριστιανισμοὺς τῶν ἰθαγενῶν.

Εἰσήγαγε τὸν ἀτελῆ ἀνθρώπινον δικανισμὸν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, τὴν ὑψίστην καὶ χυδαιοτέραν μορφὴν κατὰ τοῦ ἀληθῶς δικαιοκρίτου καὶ φιλανθρώπου Θεοῦ, ἐξυβρίζων Αὐτὸν ὡς οἰονεὶ δικαστήν, τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Διὰ δὲ τῆς δυσωνύμου θεωρίας τοῦ Ἀνσέλμου Καντουαρίας περὶ ἱκανοποιήσεως τῆς Θείας δικαιοσύνης, ἀπέδωσε πάθη εἰς τὸν Αἰώνιον Θεὸν καὶ ἠλλοίωσε τραγικὰ τὸ ὑπέρτατον γεγονὸς τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως καὶ τῆς ἀγαπητικῆς κενώσεως καὶ θυσίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἐν ταυτῷ διὰ τῆς ἀρνήσεως τῆς Θεοπρεποῦς διακρίσεως μεταξὺ Οὐσίας καὶ τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν καὶ τῆς κακοδοξίας περὶ τῆς δῆθεν κτιστῆς χάριτος, ἀπώλεσε πᾶσαν ἔννοιαν ἐνθέου ἱερότητος, μετέβαλε δὲ τὸν Χριστιανικὸν βίον ἐξ ὁδοῦ θεώσεως καὶ ἀλληλοπεριχωρήσεως κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου εἰς ἀτελῆ καθωσπρεπισμόν.

Ὁ Παπισμὸς ἐξορίζων τὸν Θεὸν ἐκτὸς τῆς ἁπτῆς πραγματικότητος ἀνέλαβεν, ὅπως ὑποκαταστήσῃ Αὐτόν, θέτων τοιουτοτρόπως τὰ θεμέλια τῆς ἀθεΐας, ὡς αὕτη ὑποστασιάζεται εἰς σύγχρονα συστήματα καὶ ἰδεολογίας. Διέστρεψε τὴν βάσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας διὰ τοῦ ἀτεκμηριώτου πρωτείου δικαιοδοσίας καὶ τοῦ ἀνιστορήτου ἀλαθήτου.

Παρέλκει ὅπως ἀναφερθῶμεν εἰς τὴν ἀλλοίωσιν τοῦ ἐπὶ χίλια ἔτη κοινοῦ συμβόλου τῆς Πίστεως διὰ τῆς διθεΐας τοῦ filioque, τῶν ὑπερεκτάκτων ἔργων, τοῦ καθαρτηρίου πυρός, ὡς καὶ λοιπῶν τραγικῶν διαστρεβλώσεων τῆς εὐαγγελικῆς ἀληθείας.

Ταπεινῶς φρονῶ ὅτι ἡ μήτηρ ἡμῶν Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς μόνη καὶ ἀληθὴς ἱστορικὴ συνέχεια τῆς ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας ὀφείλει νὰ διακηρύξῃ urbi et orbi τὴν ἀλήθειαν καὶ βεβαιότητα τῆς αὐτοσυνειδησίας Αὐτῆς, διὰ τεκμηριωμένων θέσεων καὶ κειμένων. Ἐν συνεχείᾳ νὰ ἀποχωρήσῃ ἐκ τῶν λεγομένων διαλόγων προσφερόντων ἄλλοθι, δυστυχῶς, εἰς τοὺς ἡγήτορας καὶ τοὺς ὑπ' αὐτοὺς ἐν αἱρέσει ὄντας καὶ ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου βιοῦντας καὶ καλέσῃ αὐτοὺς διὰ λόγων, πράξεων καὶ εὐαγγελικῆς βιοτῆς, ὅπως οἱ μὲν ἐκτὸς τῆς σωτηριώδους πίστεως ἐπανακάμψουν εἰς τὴν κοινὴν χιλιετῆ ἀποστολικοπαράδοτον ἀλήθειαν, οἱ δέ, ὅπως ἀνακαλύψουν τὴν διὰ τῆς Ἀναστάσεως ὑπέρβασιν τοῦ θανάτου καὶ τὴν σωτηρίαν, ἅτινα ὡς τιμαλφεστάτην εὐωδίαν ἀποπνέει σύμπασα ἡ ἱερὰ ἡμῶν Παράδοσις.

Μετὰ πολλῆς ἀγάπης
ἐν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν».