Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος ψαρεύοντας στὴν θάλασσα τῆς Τιβεριάδος ἦταν μισόγυμνος. Ὅταν ὅμως ἄκουσε ἀπ' τὸν Ἅγιο Ἀπόστολο Ἰωάννη τὸν Θεολόγο, ὅτι στὴν ὄχθη «ὁ Κύριος ἐστιν, τὸν ἐπενδύτην διεζώσατο. Ἦν γὰρ γυμνὸς καὶ ἔρριψεν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν». Κολύμπησε μὲ τὰ ροῦχα, μὲ κίνδυνο νὰ πνιγῆ, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ παρουσιασθῆ μπροστὰ στὸν Κύριο «γυμνός», καίτοι δὲν ἦταν τελείως γυμνός. Ἁπλῶς δὲν φοροῦσε τὸν ἐξωτερικό του ἐπενδύτη, γιατὶ ψάρευε καὶ τὸν ἐμπόδιζε.

Μόνον οἱ δαιμονιζόμενοι εἰς τὰς ἐρήμους ἦσαν τελείως γυμνοί. Ὅταν ὅμως ἐθεραπεύοντο ὑπὸ τοῦ Κυρίου, ἐκάθηντο παρὰ τοὺς πόδας Αὐτοῦ «ἱματισμένοι καὶ σωφρονοῦντες». Ἄρα τὸ ντύσιμο ἔχει σχέση μὲ τὴν σωφροσύνην. Τὸ γδύσιμο;

Πάει κανεὶς σὲ δήμαρχο, σὲ νομάρχη, σὲ ὑπουργό ἢ ἔστω σὲ κοσμικὴ συγκέντρωση μὲ σόρτς ἢ ἀθλητικὴ περιβολή; Ὄχι βέβαια! Πᾶνε ὅμως σὲ χώρους ἱεροὺς καὶ ἀπαιτοῦν εἴσοδο καὶ ὑποδοχή.

Αὐτοὶ ποὺ τολμοῦν νὰ τοὺς ἐμποδίσουν εἶναι «καθυστερημένοι», «θρησκόληπτοι», «μονόχρωτοι». Εἶναι αὐτοὶ ποὺ «διώχνουν τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία» (λὲς καὶ εἶχαν πάει χθὲς στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν θὰ πᾶνε αὔριο). Τὰ ὅσα ἀκοῦν οἱ ταλαίπωροι φύλακες τῶν Ἱερῶν Προσκυνημάτων «αἰσχρόν ἐστὶ καὶ λέγειν». Βλέπετε ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα πτωχαίνει καθημερινῶς εἰς καλλιέπειαν ἀλλὰ πλουτίζει ἀπείρως εἰς βωμολοχίας.

Ἀκοῦς κουβέντα ἀπὸ γυναῖκα: «Γιατί, σκανδαλίζεσαι»; Καὶ σοῦ θυμίζει τὴν Αἰγυπτίαν ἐκείνην τὴν μαχλῶσαν καὶ βεβακχευμένην ποὺ ὤρμησε κατὰ τοῦ σώφρονος Ἰωσήφ θέλοντας πορνικοῖς λόγοις «ὑποσκελῖσαι» αὐτόν. Ἀλλ' ἐκεῖνος ὁ πάγκαλος βρῆκε παράθυρο καὶ πήδησε, ὁ ταλαίπωρος ὁ καλόγηρος ἀπὸ ποῦ νὰ πηδήξη; Καὶ στὸν σώφρονα Ἰωσήφ συνέβη μιὰ φορὰ καὶ ἔληξε. Γιὰ ἀναλογίσου τὸ καθημερινὸ μαρτύριο τοῦ ἄλλου... Ὁ διάβολος μὲ ἕνα σταυροκόπημα φεύγει. Ἡ γυναῖκα δὲν φεύγει μὲ τίποτε, ἔστω (εἶναι λόγια τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ αὐτά) κι' ἂν κάμης χίλιους σταυρούς.

ἀπὸ τὸ βιβλίον «Ὁδηγὸς Ὀρθοδόξου Προσκυνητοῦ» (ἔκδοσις γ'), σ. 41-42, Ἀρχιμανδρίτου Δοσιθέου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Τατάρνης Εὐρυτανίας

[οἱ ὑπογραμμίσεις, δικές μας, καὶ ἡ φωτογραφία δική μας]