Ἀνάμεσα στοὺς προσκυνητὰς ὑπάρχουν πολλὲς φορὲς καὶ ψάλτες. Τιμᾶμε ἰδιαιτέρως τὴν τάξιν τῶν Ἱεροψαλτῶν καὶ καλὸν εἶναι νὰ ψάλλουν στὰ προσκυνήματα, ἀλλὰ μὲ ὡρισμένες προϋποθέσεις:

α) Νὰ ζητοῦν τὴν ἄδεια καὶ νὰ παίρνουν εὐλογία ἀπὸ τὸν Προϊστάμενο ἢ τὴν προϊσταμένη τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος, τὸν Ἡγούμενο ἢ τὸν Τυπικάρη.

β) Νὰ ὑπακούουν εἰς τὰς συμβουλὰς των γιατὶ σὲ πολλὰ μοναστήρια οἱ Τυπικὲς Διατάξεις διαφέρουν πολὺ ἀπὸ τὸ ἐν χρήσει τυπικὸν τῶν ἐνοριῶν.

γ) Νὰ ψάλλουν σεμνὰ καὶ κατανυκτικὰ «φωναῖς ἀτάκτοις μὴ χρώμενοι». Οὔτε ἀμανέδες ἀνατολίτικοι, οὔτε κορώνες φραγκολεβαντίνικες καὶ σακελλαρίδικες, τὰ ἐξ ἀντιθέτου κακά.

δ) Νὰ εἶναι ἐνδεδυμένοι καταλλήλως, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ μποῦν στὸ χορό.

ε) Νὰ εἶναι τῷ ὄντι ψάλται καὶ ὄχι νὰ ψάλλουν «στὰ κουτουροῦ» (γιὰ νὰ θυμηθῶ καὶ τὸν Παπαδιαμάντη).

ἀπὸ τὸ βιβλίον «Ὁδηγὸς Ὀρθοδόξου Προσκυνητοῦ» (ἔκδοσις γ'), σ. 126, Ἀρχιμανδρίτου Δοσιθέου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Τατάρνης Εὐρυτανίας

[οἱ ὑπογραμμίσεις, δικές μας]